MasukChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Chanton“Maximus, maraming salamat sa pagtulong sa anak ko.”Nilingon ko si Sen. Deguia habang binibitawan niya ang mga salitang iyon. Kita ko sa mukha niya na kahit bahagya na siyang nakahinga ng maluwag, kahit papaano ay nabawasan ang bigat sa dibdib niya, nandoon pa rin ang isang emosyon na mahir
HoneyNakatulog ako ng mahimbing, yung klase ng tulog na parang hiniram sandali ng katawan ko matapos ang lahat ng emosyonal na pagod. Hindi ko na namalayan kung anong oras ko tuluyang naipikit ang aking mga mata, at lalong hindi ko napansin kung kailan ako iniwan ni Chanton.Paggising ko, agad kong
HoneyNatapos ang tanghalian na parang dumaan lang sa akin ang oras. Present ako sa mesa, pero malayo ang isip. Saglit lang akong nakipagkwentuhan kina Ate Cha at Mrs. Lardizabal, pilit na nakangiti, pilit na normal. Nang maramdaman kong unti-unti na akong nauubusan ng lakas, nagpaalam na rin ako na
Unknown POVMalakas kong ibinato ang baso ng alak diretso kay Juan. Walang pag-aalinlangan—hindi siya umiwas, hindi kumurap. Hinayaan niyang tumama iyon sa ulo niya na parang deserved niya ang bawat basag ng salamin. Bumagsak ang baso sa sahig, kasunod ang tunog ng pumutok na katahimikan. Ngayon, ra







