The CEO's Forbidden Desire

CHAPTER 1 —

Althea Monteverde, 25, ay isang babaeng natutong huwag basta-basta magtiwala sa pag-ibig. Matapos masaktan ng lalaking akala niya ay makakasama niya habang buhay, nangako siyang hindi na muling magpapakatanga para sa isang relasyon.

Para sa kaniya, mas mahalaga ang trabaho, pera, at kinabukasan kaysa sa mga matatamis na salitang madaling bawiin.

Hindi siya mayaman, hindi rin siya nanggaling sa isang pamilyang may malaking pangalan. Lumaki siyang pinaghirapan ang bawat bagay na mayroon siya. Kaya naman nang makakuha siya ng trabaho sa isang malaking kumpanya sa Maynila, ginawa niya ang lahat upang mapanatili iyon.

Isang umaga, maagang dumating si Althea sa opisina. Hawak ang kaniyang kape habang nagmamadaling pumasok sa elevator.

Pagkapindot niya sa ika-labinglimang palapag, may biglang sumingit bago tuluyang magsara ang p***o.

"Hold the elevator, please."

Napalingon siya.

Isang matangkad na lalaki ang pumasok. Nakasuot ito ng itim na polo, mamahaling relo, at may mukhang seryoso ngunit kapansin-pansin ang kaguwapuhan.

"Thank you," sabi nito.

Tumango lamang si Althea at muling ibinaling ang tingin sa kaniyang cellphone.

Ilang segundo silang nanatiling tahimik.

"New employee?" biglang tanong ng lalaki.

Napatingin siya.

"Excuse me?"

"First time kitang makita."

"Three months na po ako rito."

Bahagyang ngumiti ang lalaki.

"Three months? Then bakit ngayon lang kita napansin?"

Napataas ang kilay ni Althea.

"Maybe because you're not paying attention, sir."

Napatawa ito nang mahina.

"Interesting."

Bago pa siya makasagot, bumukas na ang elevator. Naunang lumabas ang lalaki.

"Have a nice day, Miss."

"You too, sir."

Akala ni Althea ay ordinaryong pagkikita lamang iyon. Hindi niya alam na ilang minuto lang ang lilipas, malalaman niya kung sino talaga ang lalaking iyon.

"Good morning, everyone!"

Tumayo ang kanilang manager sa harapan ng conference room.

"Today, I would like to introduce our new CEO. Starting this morning, siya na ang mamamahala sa buong kumpanya."

Nagpalakpakan ang lahat.

"Please welcome, Mr. Sebastian Villareal."

Nanlaki ang mga mata ni Althea nang pumasok ang lalaking nakasabay niya sa elevator.

Siya iyon.

Ang lalaking kanina lamang ay halos makipagbiruan sa kaniya.

"Good morning, everyone."

Malalim at kalmado ang boses nito. Isa-isa nitong nilibot ng tingin ang mga empleyado hanggang sa magtagpo ang kanilang mga mata.

Bahagya itong ngumiti.

Napayuko agad si Althea.

Oh, my God! Siya pala ang CEO?

Isa-isang nagpakilala ang mga empleyado. Nang pangalan na niya ang tawagin, napalunok siya bago tumayo.

"Althea Monteverde, sir. Marketing Department."

Tumingin sa kaniya si Sebastian.

"Ah, Miss Elevator."

Napatingin ang lahat sa kaniya.

"Sorry?" pagtatakang tanong ni Althea.

"Nothing. I just remember her."

Nagtawanan ang ilang empleyado.

Gusto na lamang lamunin ng lupa si Althea. Hindi niya alam kung paano niya haharapin ang lalaki pagkatapos ng ginawa niyang pagsagot dito sa elevator.

Pagkatapos ng meeting, agad siyang bumalik sa kaniyang workstation.

"Girl!" bulong ni Denise, katrabaho at matalik niyang kaibigan. "Bakit hindi mo sinabi na may special connection ka pala sa bagong CEO?"

"Wala nga!"

"Eh bakit ikaw lang ang naalala niya?"

"Denise, please. Ayokong mawalan ng trabaho."

Tumawa ang kaibigan.

"Relax! Pero aminin mo, ang pogi niya."

Hindi sumagot si Althea.

Aminado siyang gwapo ang lalaki. Sobra. Matangkad, maayos manamit, at may matang tila kayang basahin ang iniisip ng isang tao.

Pero hindi ibig sabihin noon ay gusto niyang mapalapit dito.

Bandang alas-diyes, biglang tumunog ang kaniyang telepono.

"Miss Monteverde, please come to my office."

Napatingin siya sa caller ID.

CEO Office.

Napapikit siya.

Ano na naman kaya ang kailangan niya?

Kinuha niya ang kaniyang notebook at naglakad patungo sa opisina ng CEO.

Kumatok siya nang tatlong beses.

"Come in."

Pagpasok niya, nakita niyang nakaupo si Sebastian sa likod ng malaking mesa. May ilang dokumento sa harapan nito at nakatutok ang pansin sa laptop.

"Good morning, sir."

"Sit down, Althea."

Umupo siya sa tapat nito.

"I reviewed your recent marketing proposals."

"Thank you, sir."

"You're good. Your ideas are fresh, and I like how you present your work."

"Maraming salamat po."

"But I think you can do better."

Napakunot ang noo niya.

"May mali po ba sa proposal ko?"

"Not exactly. I want you to handle a bigger project."

"Me?"

"Yes. Starting tomorrow, you'll be working directly with me."

Natigilan siya.

"Sir, hindi po ba may senior marketing officer tayo?"

"I know. But I want someone who can think independently. Your proposal caught my attention."

Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o kakabahan.

"Is there a problem?"

"Wala naman po. I just hope I can meet your expectations."

Tumango si Sebastian.

"Good. I don't like people who give up easily."

Kinuha niya ang dokumentong iniabot nito at maingat na binasa ang mga detalye.

"Six weeks ang deadline natin," paliwanag ng lalaki. "I expect you to coordinate with the team and report directly to me."

"Understood, sir."

Tumayo na sana siya nang magsalita ulit ang lalaki.

"Althea."

Napalingon siya.

"Yes, sir?"

"Next time, don't call me sir when we're alone."

Nakunot ang noo niya.

"Then what should I call you?"

"Sebastian."

"That's inappropriate, sir."

Bahagyang ngumiti ito.

"Didn't I just tell you not to call me sir?"

Napailing siya.

"You're impossible."

"Is that how you talk to your CEO?"

"Only when my CEO is being difficult."

Sa pagkakataong iyon, tuluyan nang natawa si Sebastian.

"You're going to be interesting, Althea."

Hindi na siya sumagot. Mabilis siyang lumabas ng opisina.

Pagbalik niya sa kaniyang mesa, agad siyang sinalubong ni Denise.

"So? Ano ang sabi niya?"

"May bago akong project."

"That's good!"

"At directly daw akong magre-report sa kaniya."

Nanlaki ang mga mata ni Denise.

"Girl! Everyday mo na siyang makikita!"

"Denise, trabaho ang pag-uusapan namin. Huwag kang gumawa ng kuwento."

Ngumisi lamang ang kaibigan.

"Fine. Pero kung ako sa'yo, maganda na ang lipstick mo araw-araw."

Napailing si Althea at bumalik sa ginagawa.

Hindi niya dapat isipin ang CEO. Hindi niya dapat bigyan ng kahulugan ang bawat ngiti nito.

Trabaho lang. Iyon ang paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili.

Pagsapit ng alas-siyete ng gabi, halos wala nang tao sa kanilang departamento. Tinapos muna ni Althea ang ilang dokumento bago inayos ang kaniyang mga gamit.

Habang naglalakad siya palabas, may aninong huminto sa harap niya.

"Still working?"

Napatingala siya.

Si Sebastian.

"Yes. I'm almost done."

"Come on. I'll drive you home."

"Hindi na po kailangan. Kaya ko naman."

"Althea, it's already late."

"Kaya ko pong mag-commute."

Saglit siyang tinitigan nito bago bahagyang ngumiti.

"Then let me ask properly. Can I take you home?"

Hindi agad nakasagot si Althea.

Sa unang pagkakataon, hindi CEO ang nakikita niya sa harap niya. Isa lamang itong lalaking nakatingin sa kaniya na para bang gusto nitong malaman ang bawat iniisip niya.

"Okay," mahina niyang sagot.

"Good. Let's go."

Sa parking lot, binuksan ni Sebastian ang p***o ng kaniyang itim na sasakyan.

"Thank you," sabi niya.

"You're welcome."

Nagsimula silang bumiyahe. Tahimik ang unang ilang minuto hanggang sa nagsalita ang lalaki.

"May boyfriend ka?"

Napalingon si Althea.

"Why?"

"Just asking."

"Personal question po yata 'yan."

"You're right. Sorry."

Nagulat siya. Hindi niya inaasahang ganoon kadaling aatras ang lalaki.

"Wala," sagot niya kalaunan.

"Wala?"

"Yes. At wala rin akong balak magkaroon."

Napangiti si Sebastian.

"Interesting answer."

"Bakit?"

"Just wondering kung bakit napaka-defensive mo pagdating sa love."

Hindi sumagot si Althea. Hindi nito alam ang pinagdaanan niya. Hindi nito alam kung gaano kasakit ang magtiwala sa taong kala mo ay hindi ka kailanman sasaktan.

Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan sa tapat ng kaniyang apartment.

"Thank you sa paghatid, Sebastian."

"You're welcome."

Binuksan niya ang p***o ngunit bago siya tuluyang bumaba, nagsalita muli ang lalaki.

"Althea."

"Yes?"

"Don't skip breakfast tomorrow. We'll have a long day."

Napangiti siya.

"Okay. Good night."

"Good night. Sleep well."

Pagpasok niya sa apartment, agad siyang nakatanggap ng tawag mula kay Denise.

"Girl! Kumusta ang first day mo with the CEO?"

"Wala. Hinatid lang niya ako."

"WHAT? Hinatid ka niya?!"

"Mahina nga! Baka marinig ako ng kapitbahay."

Nagtawanan sila sa telepono.

Pagkatapos ng tawag, humiga si Althea sa kama at napatingin sa kisame.

Hindi niya maintindihan kung bakit paulit-ulit niyang naaalala ang ngiti ng lalaki.

Delikado ang lalaking iyon.

At mas delikado ang posibilidad na baka gusto niyang makilala pa ito.

Hindi niya alam na sa gabing iyon, may isang lalaking nakaupo rin sa kaniyang opisina, nakatingin sa litrato ng isang babaeng matagal nang bahagi ng kaniyang nakaraan.

Si Sebastian Villareal.

Kinuha niya ang kaniyang cellphone at binuksan ang isang bagong contact.

Althea Monteverde.

Ilang segundo niya itong tinitigan bago ngumiti.

"Let's see how long you can keep avoiding me, Miss Elevator," bulong niya.

Hindi pa niya alam na ang simpleng pagkikita nila sa elevator ay magiging simula ng isang relasyong susubok sa kanilang dalawa.

Isang relasyong maaaring magbigay sa kanila ng kaligayahan.

O tuluyang sumira sa mga pusong matagal nang takot masaktan.