MasukMitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
MitchHindi ko alam kung anong mas nakakainis. Yung kaba na nararamdaman ko habang kaharap ko siya, o yung katotohanang kahit anong pilit kong magalit, hindi ko magawang panindigan hanggang dulo.Nakaupo pa rin ako sa kandungan niya.At oo, aware ako doon. Sobra...Ramdam ko yung init ng katawan niy
Saglit akong natigilan.Parang may kung anong kumalabit sa dibdib ko, hindi dahil guilty ako, kundi dahil alam kong mali ang dating nito kung iba ang makakakita. At mukhang gano’n na nga ang nangyari.Dahan-dahan akong tumingin pabalik kay Mitch, pilit pinapakalma ang sarili ko bago magsalita. “Hind
ChandlerMay kakaibang kaba na bumalot sa akin. Yung tipong hindi mo ma-explain kung saan nanggagaling, pero ramdam mo hanggang dibdib. Parang may mabigat na bagay na unti-unting pumipisil sa puso ko habang papalapit ang sandali na kailangan naming mag-usap.Mag-uusap daw kami.Plano ko naman na tal
Yung guilt — unti-unti nang nawala.Pero ang pag-aalala… nandoon pa rin, kahit paano.Kasi hindi ko kayang kontrolin ang mundo. Hindi ko kayang pigilan ang sasabihin ng mga tao o hadlangan ang mga balita, tsismis, o opinyon ng mga taong hindi naman talaga ako kilala.Ang kaya ko lang… ay maging toto
“I’ll ask someone to tail Mrs. Deguia.”Final na sabi ni Kuya Lualhati. Wala nang hesitation sa boses niya, parang naka-lock na ang decision. Tumango ako bilang pagsang-ayon, kahit may bigat sa dibdib ko. Hindi biro ang magpa-surveillance sa asawa ng senador—but we needed answers.Habang nag-uusap k
HoneyTinignan ko nang mabuti si Chanton, tipong iniisa-isa ko ang bawat emotion sa mukha niya—yung konting pag-aalala sa noo niya, yung paninigas ng panga niya, at yung determinasyon sa mga mata niya. Huminga ako nang malalim bago tumango bilang pagsang-ayon.Tama siya. I needed to trust him. Kung
“Sen. Deguia,” mahinahong sabat ni Kuya Lualhati, pilit pinapakalma ang tono ng usapan, “fake relationship lang po ito. Hindi pa naman totoo, kaya wala pa po kayong dapat ipag-alala.” “Hindi pa?” agad na tanong ng senador, bahagyang tumaas ang kilay. “Ibig bang sabihin… pwedeng magkatotoo?” Parang







