MasukSige, promise..
MitchHindi ko alam kung anong mas nakakainis. Yung kaba na nararamdaman ko habang kaharap ko siya, o yung katotohanang kahit anong pilit kong magalit, hindi ko magawang panindigan hanggang dulo.Nakaupo pa rin ako sa kandungan niya.At oo, aware ako doon. Sobra...Ramdam ko yung init ng katawan niy
Saglit akong natigilan.Parang may kung anong kumalabit sa dibdib ko, hindi dahil guilty ako, kundi dahil alam kong mali ang dating nito kung iba ang makakakita. At mukhang gano’n na nga ang nangyari.Dahan-dahan akong tumingin pabalik kay Mitch, pilit pinapakalma ang sarili ko bago magsalita. “Hind
ChandlerMay kakaibang kaba na bumalot sa akin. Yung tipong hindi mo ma-explain kung saan nanggagaling, pero ramdam mo hanggang dibdib. Parang may mabigat na bagay na unti-unting pumipisil sa puso ko habang papalapit ang sandali na kailangan naming mag-usap.Mag-uusap daw kami.Plano ko naman na tal
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
Honey“Good morning, dear.”Nakangiti si Mrs. Lardizabal habang diretsong nakatingin sa akin. Bago pa ako makapag-react, niyakap na niya ako nang mahigpit at sinundan pa ng beso sa pisngi na akala mo ay matagal na niya akong kilala. Para akong napa-freeze sa kinatatayuan ko sa sobrang gulat.Pagling
ChantonAng luwag ng ngiti ni Mommy nang makita kami ni Honey na papalapit. As in, yung tipong para siyang may nakitang long-lost child sa sobrang glow ng mukha niya. Si Dad naman, naka-simple smile lang pero halatang curious—at medyo nanunuri.Si Honey? Kanina pa sa sasakyan parang may kinukulit na
I wanted her to feel it—yung bigat ng pagpipilit ko.Because it matters.She matters.Tumango siya, huminga ng malalim, parang nag-iipon ng lakas ng loob. “Malalaman mo rin naman,” she said quietly. “Pero tama ka… you need to know.”Hindi ako nagsalita.Nanatili lang akong nakatingin sa kanya, eyes
Pero at the same time… wala akong balak na maglihim sa kanya.Late na ang dinner pero surprisingly, masaya pa rin ako. As in legit happy. Kasi habang tinitignan ko si Honey na kumakain, nakikita ko rin yung pagbalik ng glow niya. Yung kaba at takot na kanina pa namin binibitbit para sa isa’t-isa, pa







