LOGINMaging masaya na kayo ni Chancy, magtutuloy-tuloy na rin yan lalo at malaya ka na sa alaala ni Drew.
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Estella Hindi pumayag si Chansen na hindi managot si Nayomi. Si Tristan naman ang agad nag-asikaso ng lahat sa presinto, tumawag sa mga awtoridad na nagkataon ay nasa compound pa siya ng Y Channel nang mangyari ang insidente ng tawagan siya ni Chansen. Sobrang thankful ako sa aking kuya, nandoon s
“I love you too, Estella… my love.” Hindi ko na rin napigilan ang paglapad ng ngiti ko. Parang automatic kasi bawat “I love you” niya ay laging may kasamang kapayapaan sa puso ko.“Ang cheesy mo,” sabi niya, tumatawa, sabay pisil sa tungki ng ilong ko.“Eh ikaw ba naman ang asawa ko,” tugon ko haban
EstellaUmalis na ang pamilya matapos ang maikling kaguluhan, at halos sabay naman noon ang pagdating ni Chansen. Hindi ko na sana balak sabihin sa kanya ang nangyari at ayoko na sana ng dagdag drama, pero siyempre, sina June at Vivian, hindi mapigilang magkwento. Ayun tuloy, nag-init agad ang ulo n
“Ayan na siya,” bulong ni Tristan sa tabi ko, sabay marahang kindat.All ears ako. Ayaw kong isipin ng kahit sino, lalo na ng mga camera na nakatutok sa amin na hindi ako marunong makinig o bias ako. Kaya kahit kabado ako, ngumiti ako at tumango habang sinisimulan niya ang performance niya.At ayun







