LOGINGianna ha... mukhang talagang may binabalak ka na!!
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Mitch“Ano, ngiting-ngiti?” nakangising tanong ni Cecilio habang nakasandal sa likod ng upuan ko, halatang aliw na aliw sa itsura ko.Napailing na lang ako, pilit tinatago ang ngiti kahit alam kong huli na ang lahat. Simula nang sabihin ko sa kanila na pwedeng bumalik si Chandler anytime, parang nag
At syempre, si Mitch.Sa aking Love, hindi pa rin kami nagvi-video call. Hanggang chat at tawag lang muna. Hindi dahil ayaw ko—kabaliktaran pa nga. Pero may isang bahagi sa akin na gustong panatilihin ang suspense, ang anticipation, yung unang pagkikita namin ulit na hindi dumaan sa screen.Hindi ko
Chandler“Glad to see you again, man.” Marahang tinapik ni Harry ang balikat ko, sapat lang para ipaalam na totoo ako, na hindi lang ako alaala o bangungot na bumalik para guluhin ang isip nila. Nakaupo siya sa kama, may mga benda pa sa braso at tagiliran, habang ako naman ay nakatayo sa tabi niya,
Parang may biglang nabunot sa dibdib ko sa narinig kong iyon. Tatlong araw. Hindi man agad-agad, pero sapat na para magkaroon ako ng malinaw na timeline—isang konkretong petsa na pwede kong panghawakan.“Thank you, doc,” sagot ko, seryoso pero ramdam ang pasasalamat sa boses ko.Tumango siya bilang
Hindi ko alam kung bakit, pero gumaan ang pakiramdam ko.Hindi niya ako directly dinepensahan.Hindi niya ako binaby.Pero sa paraan ng pagsasalita niya, alam ko na kasama ako doon.Sa “pamilya.”Pagkatapos ng mini-huddle, naghiwa-hiwalay kami para mag-setup ng peripherals, lumilipat sa next phase n
Honey“Kalagan mo na ng tali ’yan at nang masimulan na,” malamig na utos ng isang lalaki.Kahit nakapikit ako, ramdam ko agad kung sino siya, ang lalaking sa palagay ko ay siyang nakakakilala sa Boss Juan na tinutukoy nila. Base sa palitan nila ng salita, halata ring hindi nila alam kung sino talaga
ChantonNanatiling titig na titig si Honey sa ama. Ni hindi siya kumurap. Para siyang na-freeze sa kinauupuan niya, parang kung gagalaw siya kahit kaunti ay tuluyang babagsak ang mundong kinalalagyan niya. Halatang-halata na hindi niya mapaniwalaan ang narinig.“D-Dad, what are you saying?” nangingi
ChantonMarahan akong kumatok—isang mahinang tunog lang, sapat para marinig pero hindi nakakagulat. Pagkatapos, dahan-dahan kong binuksan ang pintuan ng aking silid. Parang kusa agad hinanap ng mga mata ko si Honey. Automatic. Instinct. Kaya sa kama agad ako tumingin.At doon ko siya nakita.Naka-up







