MasukMitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Estella “Tawang-tawa talaga ako!” halos mapasigaw si Vivian habang hawak ang tiyan niya sa kakatawa. Halata pa sa kinang ng mata niya na hindi pa siya maka-get over. “Grabe, hindi umabot si Nayomi! Imagine, kailangan pa niyang bumalik ulit. Juicekoload, sigurado akong umuusok ang ilong niya sa inis
“Last resort ko na rin si Chansen kung sakali. Naniniwala naman ako na kapag nagsalita na sila Tristan at ‘yung tatlo pang judges na nagbibigay kay Nayomi ng "passed", maiintindihan din ng viewers at fans ang punto ko.”Agad na umiling si Vivian, halatang hindi satisfied sa sinabi ko. “Hindi. Dapat
EstellaNilapag na ng waiter ang mga in-order namin at halos mapanganga ako. Talagang pang-five-star ang presentation at masasarap ang amoy. Hindi ko mapigilan ang mapalunok habang nakatitig sa mga plato. Parang fiesta sa mesa.“You’re drooling, Wifey,” natatawang sabi ni Chansen. Yung mata niya nag
EstellaSa isang mamahaling french restaurant ako dinala ni Chansen. Hindi naman sa first time ko sa ganitong klase ng establishment. May pera din naman ako, hindi nga lang kasing dami ng sa kanya. Kaya lang, mas sanay at mas gusto ko pa rin sa mga simpleng kainan. Yung tipong masikip, maingay, at a







