FORBIDDEN DADDIES #7: Take Me, Daddy Killian

ANDREA POINT OF VIEW

Lahat ay nakahanda na para i-surpresa ko ang aking asawa sa limang taon naming pagsasama. Pero sa limang taon na 'yon hindi ko kailanman naramdaman na ako ay mahal niya. Gayunpaman, palagi akong umaasa na tuturuan din ni Dion ang puso niyang mahalin ako.

Pagkabukas ng malaking pintuan ng bahay. Naamoy ko agad ang perfume ng asawa ko. Dali-dali akong tumakbo patungo sa direksyon niya, pilit na nakangiti kahit puno ng pasa ang pisngi ko pati na rin ang katawan ko.

"Good evening Dion, mabuti naman maaga kang umuwi ngayon. Ahm, naalala mo ba ang araw na 'to?" Nanginginig ako sa kaba. Pero ito, umaasa pa rin.

Malamig ang titig niya sa akin, nanlilisik dahilan na napayuko ako. Ngunit saglit lang mahigpit niyang hinawakan ang mukha ko at iniharap sa kaniya.

"What are you talking? Your asking a b*llshit question? Maayos na sana ang gabi ko. Pero sinalubong pa ako ng isang tulad mo! Bwesit!" galit na galit na bulyaw ni Dion.

Dali-dali na nag-unahan ang mga luha ko. Bakit? Bakit hanggang ngayon, ganito pa rin ang pakikitungo sa akin ni Dion? Hindi ba siya nagsasawa na saktan ko? Dahil ako, sawang-sawa na sa ganito.

"I'm here for my Dad. Kung ganyan ang suot mong napakapangit. Doon ka na lang magkulong sa kwarto mo. Dahil ayaw na ayaw ko na makita ng Daddy ko na may asawa akong napakapangit!"

Mabigat niya akong binitawan. "Sorry Doin, pero sige susunod ako sa gusto mo. Doon na lang ako sa kwarto, mas mabuti pa 'yon," nanginginig kong sagot. Mahigpit akong napahawak sa damit ko. Pilit na nagpapakatatag pero hindi kayang magsinungaling ng mga luha ko.

"What's that?" Napansin ni Dion ang inihanda ko sa mesa.

Mabilis na kumabog ang dibdib ko. Akmang pipigilan ko sana siyang humakbang. Pero binangga niya ako sa balikat. Nakarating siya sa mesa, walang tuwa, walang ngiti kundi panlilisik ng mata at pag-intig ng kaniyang panga.

"Andrea, ganyan ka na ba kabaliw? Sa tingin mo ba minahal kita? Sa susunod na taon huwag na huwag ka ng maghanda ng ganito dahil hindi ako natutuwa! Tandaan mo, kasal lang tayo sa papel at wala akong interest sa probinsyang tulad mo! Lahat ng utos ko sa 'yo sundin mo! Dahil para sa akin isa ka lang sa mga katulong ko!" Hinawi ni Dion ang cake na may sulat na happy 5 Anniversary.

Nagulat ako pero mas lalo lang bumuhos ang mga luha ko. Sa loob ng limang taon nasayang lang ang pag-asa ko sa kaniya. Ngayon malinaw na sa akin ang lahat. Isa pa rin akong katulong sa mga mata ni Dion. Bakit ba naman kasi ako umaasa na mahalin ng isang bilyonaryo?

"Alisin mo agad ito sa harapan ko! Dapat pagkatapos kong magbihis, wala na ang mga kalat na 'to! Damn it! Sakit ka lang talaga ng ulo! Bwesit!"

Hindi na ako hinintay pa ni Dion na magsalita. Umalis siya ng may mabibigat na hakbang. Pinilit ko pa rin ang sarili kong lumapit sa mesa kahit nanlalabo ang paningin ko dahil sa luha.

Sa ilang oras kong paghahanda kanina para lang maging maayos ang lahat. Ngayon magiging basura lang pala. Bumubuhos pa rin ang emosyon ko habang nililigpit ko ito. Pero wala na rin silbe ang mga niluto ko. Kaya imbis na ilagay ko pa ito sa dining area. Deretsahan ko na itong itinapon sa basurahan.

"Andrea, iha, ayos ka lang ba?" paglapit sa akin ni Manang, isa sa mga matagal ng katulong ng bahay na ito. Hindi ako sumagot, dahil kapag magsalita ako mas mauuna lang ang luha ko. "Andrea, pagpasensyahan mo na si Dion. Ganyan talaga siya mula ng bata pa siya. Ewan nga eh, dahil malayo ang ugali niya sa kaniyang ama. Pero sana hindi ka mapagod na intindihin si Dion." Dagdag ni Manang na puno ng pag-aalala. Tanging tango na lang ang isinagot ko. "Sige iha, aalis muna ako dahil inaayos ko ang dining area. Darating kasi ngayon si Mr. Killian Mackenzie kaya mauuna na ako."

Umalis si Manang na may iniwan na katanungan sa isipan ko. Killian Mackenzie? Pamilyar sa akin pero hindi ko maalala. Nang ikinasal kami ni Dion hindi ko pa nakikilala ang Daddy niya dahil busy ito sa business.

"Andrea! Umakyat ka na dito at ihanda ang tuwalya ko pati damit ko!" malakas na sigaw ni Dion galing sa itaas.

Dali-dali akong napapunas sa mga mata ko. Dali-dali na kumilos patungo sa itaas. Nang makarating ako sa kwarto niya tanging agos ng tubig galing sa CR ang nagdala ng ingay.

Sa tuwing naliligo si Dion palagi kong inihahanda ang susuutin niya at pamunas niya. Nagtungo ako sa kabinet ni Dion at pumili ng magandang susuutin niya. Nang matapos ako inilapag ko ito sa kama.

"Tapos na Dion," wika ko pero hindi siya sumagot.

Kaya naman napagdesisyunan kong lumapit sa CR. Pero iba ang narinig ko. Umuungol si Dion habang may binabanggit na pangalan ng babae. Pero hindi pangalan ko. At mas lalong hindi ko kilala kung sinong babae.

Napayuko na lang ako at napahawak sa dibdib ko. Bumibilis ang paghinga ko, damang-dama ko na para bang may pumupunit sa dibdib ko. Hindi lang Basyang karayom kundi malalamig na espada ang tumuturok sa dibdib ko. Muli na naman akong lumuha. Pilit kong pinipigilan ang sarili kong mapahikbi kaya napatakip ako ng bibig ko.

Maya-maya pa tumahimik si Dion. Mukhang tapos na siya kaya naman dali-dali akong kumilos papalabas ng kwarto. Pero saglit akong napatayo sa labas ng pintuan bago pa ako humakbang papalayo.

At sa bawat hakbang ko puro sakit ng emosyon ang binubuhos ko. Tinatanong ang isipan na hindi rin naman kialanman nasasagutan.

Bakit nga ba? Ginawa ko na ang lahat para tumayo bilang asawa ni Dion. Pero bakit?! Mula noon hanggang ngayon wala pa rin magandang resulta? Kung hindi lang sana ako nangako noon kay Lolo na mamahalin ko ng tapat at buo si Dion. Siguro hindi ako nasasaktan ngayon.

Kailangan ko pa ba ulit na umasa sa kaniya? Oh kailangan ko ng tapusin ang lahat ng ito?