LOGINAba, ganado silang magtrabaho..Parang gusto ko rin ng 15-minute kiss break!!
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Chanden“Your baby boy, Mr. and Mrs. Lardizabal,” nakangiting wika ni doktora habang dahan-dahan niyang inilapat ang munting katawan ng anak namin ni Noelle sa ibabaw ng tiyan ng aking asawa.Halos mapaluha ako sa eksenang iyon. Hindi ko akalain na magiging saksi ako ng gannitong scene na sa T.V. ko
NoelleNagpunta kami sa ospital kung saan may kaibigan daw ang aking biyenan na isang doktor. Habang papunta roon, hindi ko maiwasang magtaka, parang mas alam pa ng asawa ko ang nararamdaman ko kaysa sa akin na mismong may katawan.Tinatamad talaga akong gumalaw. Inaantok rin ako, parang bang may ta
Chanden“Dad, Mom,” sabi ko habang magkahawak kami ng kamay ni Noelle at unti-unting lumapit sa kanila. Humalik ang aking asawa sa pisngi ni Mommy at magalang na nagmano sa kamay ni Daddy. Kita sa mukha nila ang saya sa aming pagdating.Kagagaling lang namin sa ospital para sa buwanang check-up ni N
NoelleHabang papalapit ang dalawang lalaki, hindi ko mapigilan ang mapakunot-noo. May kung anong pamilyar sa kanilang mga mukha. Parang may kamukha sila, pero hindi ko mawari kung sino.Ang paraan ng kanilang paglakad, ang tikas ng tindig, pati ang aura nila... may kakaiba. Titig na titig sila kina







