LOGINAlam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
ChansenSabay-sabay na kaming bumaba ng pamilya Palanca patungo sa event hall. Sa totoo lang, dapat ay naiilang ako sa kanila dahil mga in-laws ko sila, pero dahil sobrang tanggap nila ako at ramdam ko iyon sa bawat tingin at ngiti nila sa akin ay naging mas madali para sa akin ang maging palagay sa
Estella Dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata sa kabila ng mabigat na kirot sa ulo at kakaibang hilo na parang umiikot ang buong paligid. May amoy ng alcohol at disinfectant na agad kong naamoy at doon ko lang napagtanto kung nasaan ako. “Argh…” mahina kong ungol sabay hawak sa aking senti
ChansenSa lahat ng bagay na ayaw kong mangyari ngayon ay ‘yung makita kong ma–stress si Estella. Kaya noong sinabi nina June na nagpunta raw sa studio ang pamilya Salvador, hindi ko napigilan ang sarili kong mag-react. Hindi ko na inisip kung kalmado ba ako o hindi, basta ang nasa isip ko lang, bak
“I love you too, Chansen.” At hinalikan niya ako—mabagal, malambing, at puno ng pangako. Tinugon ko iyon, walang pag-aalinlangan. Sa tenga ko, naririnig ko pa ang papalayong sigaw ni Maui na puno ng mura, sumpa, at lungkot. Parang pinupunit ang hangin. Pero sa mga sandaling iyon ay wala na akong p







