LOGINAminin mo sa sarili mo pero 'wag muna kay Chansen... Wahahaha
Hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya nang makita ko ang expression niya. Halatang gusto niyang tapusin ang pang-aasar ni Kier bago pa ito lumala.“Okay, okay,” natatawang sagot ni Kier habang nakataas ang dalawang kamay na tila sumusuko. “Grabe ka naman.”Agad naming itinawa ni Kier ang eksena
Riz“Let’s eat,” maikling sabi ni Jared gamit ang kanyang pormal at malamig na boses.Wala nang ibang sinabi ang lalaki pagkatapos noon. Para bang sapat na ang dalawang salitang iyon upang magsimula ang tanghalian at sabay na ipaalala sa lahat na siya ang may kontrol sa hapag na ito.Nagsimula na ng
Maliban na lamang kay Kier.He was always the exception.He always tried to get along with me despite my condition and the gap between our families. Hindi niya ako kailanman tinignan na parang may kulang sa akin. Hindi rin niya ako kinaawaan matapos ang aking aksidente. He simply treated me like a n
JaredTahimik kong pinagmasdan ang mukha niya, pilit na binabasa ang bawat maliit na pagbabago sa kanyang ekspresyon. Kahit wala siyang sinasabi, halatang may gumugulo pa rin sa isip niya.Siguro ay iniisip pa rin niya ang bracelet na ’yon hanggang ngayon. Baka nga hindi man lang siya nakatulog sa g
“Raw?”Napangiti ako nang bahagya. “Yes. Raw.” Tumango ako nang dahan-dahan habang pinagmamasdan ang pagbabago ng kanyang ekspresyon. “Hindi ba at iyon naman ang pinalalabas ng mga bulung-bulungan?”Hindi niya ako sinagot nang diretso, ngunit ang tingin na ibinigay niya sa akin ay ’yung uri ng tingi
Jared“Naalala mo na ba ang gusto mong itanong?” untag ko sa kanya, bahagyang ikiniling ang ulo habang maingat kong pinag-aaralan ang bawat maliit na paggalaw ng kanyang mukha.Hindi ko alam kung bakit, pero mula nang mapansin kong nag-iiba ang ekspresyon ni Dr. Riz sa tuwing napupunta sa personal n
Hindi na niya kailangan pang sabihin.Ramdam ko na. Gets ko na.Babae.Palaging babae.Ewan ko ba kung bakit parang malakas ang tama ng mga kapatid ko pagdating sa mga babae. Kahit na ang bayaw kong si Kuya Lander at itong si Kuya Jerome nga. Para silang mga character sa telenovela, lahat nasusugata
Tahimik kong isinara ang pinto sa likod ko. Maingat. Walang ingay. Pero kahit ‘yon, hindi niya napansin.Busy pa rin siya sa kakadaldal. Sa kung sinuman ‘yung nasa kabilang linya. Lumingon siya saglit papunta sa closet pero hindi ako nakita.Sinundan ko siya. Tahimik pa rin.Hanggang nasa pintuan
Doon ko naisip: Si Maui ang kukunin kong personal stylist and assistant.Hindi lang dahil sa utang na loob. May kakaibang vibe ako sa kanya. Tahimik, pero matapang. May sinasabi ang mga kilos niya kahit hindi siya nagsasalita. At higit sa lahat, kailangan niya noon ng trabaho. Perfect timing, ‘ika n
“Estella…” Mahina kong tawag. Puno ng pagsisisi ang boses ko.Pero tinabig lang niya ang kamay ko na para bang hindi na ako pwedeng lumapit, hindi na ako pwedeng humawak. At doon, sumabog ang kirot at inis na kanina ko pa pinipigil.Napakuyom ako ng kamao ko, mahigpit, parang sinusubukan kong ikulon







