MasukChandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Gianna Nakaupo kami ngayon ni Drew sa sala. Ang lalaking matagal ko nang inilibing sa alaala. Ang lalaking higit isang taon kong iniyakan, ipinagluksa, at pinilit kalimutan, nasa harap ko ngayon. Buhay. Buhay na buhay. At ako, habang nakatitig sa kaniya, ay parang hindi makahinga. Hindi ko siya
Dear readers,Maraming salamat sa pagsubaybay!Maraming salamat sa mga gem votes at likes pati na ang comments. Hindi ko man mabasa ang lahat ay gusto ko po na malaman ninyo na dahil po doon ay talagang sinisikap ko na hindi magpalya sa update. Hanggat nalalaman ko na may nag-aabang ay mas lalo po a
Estella“Kung ayaw mong pag-usapan ngayon, ikaw na muna ang bahala.” Napabuntong-hininga si June, kita sa mukha niya ang pag-aalala pero halatang pinipigilan ang sarili. “Here.” Sabay abot niya ng cellphone niya sakin.Kinuha ko ito, nagdadalawang-isip pa kung dapat ko bang tignan. Pero nang makita
Gianna “G, hindi na natin nakuha ang result ng check-up mo pala!” biglang sambit ni Chancy habang sinusubukan na lumipat mag-isa sa sofa mula sa kanyang wheelchair.Napahinto ako saglit. Totoo nga. Sa sobrang dami ng ginawa namin at saya ng araw, tuluyan ko nang nakalimutan ang tungkol doon.Hindi







