MasukDon't worry, Estella. For sure, may paliwanag si Chansen dyan.
MitchPinipilit kong ituon ang atensyon ko sa screen habang nagpapatuloy ang replay ng scrim namin, kasabay ng tuloy-tuloy na paliwanag ni Ryan tungkol sa mga naging mali namin sa rotation. Isa-isa niyang tinuturo ang mga delay, ang maling positioning, at ang mga pagkakataong dapat ay mas maaga kami
LilyHindi agad natapos ang pag-iikot namin ni Clarissa sa lower floors. Isa-isa niyang ipinakita ang iba’t ibang bahagi ng HQ, maayos at detalyado ang bawat paliwanag, ngunit habang nakikinig ako, malinaw sa akin na hindi iyon ang pakay ko. Hindi ako nandito para humanga sa sistema o sa ganda ng lu
LilyHindi ako nagtagal sa loob ng villa.Kahit gaano pa ito katahimik at kaayos, ramdam ko na hindi ako mapapakali kung mananatili lang ako roon. Sa bawat minutong lumilipas, mas lalo lang bumibigat ang mga iniisip ko, at mas lalo kong nararamdaman na hindi pwedeng hanggang doon na lang ako. Nakaup
LilyHindi agad nagsara ang pinto nang tuluyan itong isara ni Chandler; marahan lang itong sumara, pero sapat para marinig ko ang tunog na para bang may tuluyang nagtatapos. Nanatili akong nakatayo sa gitna ng villa, hindi gumagalaw. Ilang segundo pa ang lumipas bago tuluyang nawala ang presensya ni
ChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
Estella Napaigtad ako nang biglang tumunog ang cellphone ko. Napatingin ako sa screen at agad kong nakita ang pangalan ni Tristan. Dinampot ko sabay open ng message. Tristan: Papunta na ako. Okay lang ba if d’yan na rin sa studio mo ako mag-lunch? Me: Okay lang. Tristan: Thanks. Me: Ingat. Tr
Hindi ko alam kung dahil ba sa sobrang saya o dahil hindi pa talaga nagsi-sink in sa amin ang lahat. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang tunog ng mga sapatos namin sa sahig at ang mabilis na pintig ng puso ko. Pagpasok namin sa sasakyan, tahimik pa rin. Nasa driver’s seat siya, nakahawak
Chansen Ano ba ‘to? Bakit parang may kakaiba akong nararamdaman? Para bang may mangyayaring hindi ko magugustuhan. ‘Yun tipong hindi mo maipaliwanag pero ramdam mo na lang sa dibdib mo. Bigla tuloy akong kinabahan. Gusto ko na sanang yayain si Estella na umuwi na lang kami, pero baka isipin niya
EstellaHindi pa ako nakakabawi ng magpatuloy siya.“Don’t get me wrong, Estella. I really like you a lot. Pero sa tingin ko, hindi naman ito romantic.”Nakahinga ako nang maluwag sa sinabi niyang ‘yon. Parang biglang nawala ‘yung bigat na kanina pa nakadagan sa dibdib ko. Hindi ko kasi alam kung an







