LOGINDapat sabihin mo na kay Estella ang ganyang damdamin mo.
Napangiti ako, pero sa loob-loob ko, may kung anong kumikirot na excitement. Kung boss fight ‘to, gusto kong siguraduhin na hindi lang ako panalo, gusto kong maramdaman ni Mitch na siya ang pinili ko sa lahat ng laban. “Anong mangyayari sa Level 1?” tanong ko, medyo seryoso na ulit. Umupo si Ate G
Chandler Hindi ko akalaing darating ako sa puntong ganito, yung ako na mismo ang magpaplano kung paano ko iaalok ang buong buhay ko sa isang tao. Hindi ito simpleng “Will you marry me?” lang. Para sa akin, parang final match ito na walang reset button, walang rematch kapag pumalpak. Kaya habang w
Excited dahil matagal ko nang gustong makauwi, makita sina Mama at Papa pati na si Kuya at maramdaman ulit yung simpleng buhay na naiwan ko pansamantala. Pero may kakaibang bigat din sa dibdib ko, dahil sa unang pagkakataon matapos ang sunod-sunod na araw na magkasama kami ay iiwan ko si Chandler, k
MitchHindi pa rin doon nagtatapos ang lahat.Kahit tapos na ang season at kami ang nag-champion, alam naming may kasunod pa—at mas mabigat pa iyon kaysa sa mga dinaanan namin.Papalapit na ang Honorable World, at bago kami makarating doon, marami pa kaming kailangang pagdaanan. Hindi puwedeng magpa
Ibang laban na ‘to.Hindi na mechanics, hindi na rotations.Salita na.Pagpasok namin sa interview area, agad akong nasilaw sa ilaw. Nakapwesto ang camera sa harap, may ilang content creators sa gilid na nakaabang, at may grupo ng reporters na hawak ang kani-kanilang mic at notes. Sa gitna, nandoon
MitchHindi pa rin nagsi-sink in.Ilang beses ko nang sinubukang ipasok sa isip ko ang katotohanan, pero hanggang ngayon, parang lumulutang pa rin ako sa pagitan ng panaginip at realidad. Panalo kami. Hindi lang basta panalo—kundi panalo laban sa Generals, ang team na matagal nang itinuturing na hal
May lungkot na dumaan sa dibdib ko sandali; hindi ko mapigilan ang alaala ng mga taong sinayang ko noon, mga taong pinagsisisihan ko dahil sa sarili kong kapal ng mukha at tigas ng ulo na sinamahan ng pagkalito. Dapat siguro ay matagal na akong ganito, puno ng katahimikan at kasiyahan. Dapat noon pa
Estella“Sinasabi mo ba na sinisiraan ka namin?” tanong ni Mama na nakahawak pa sa dibdib niya habang nanlalaki ang mga mata. 'Yung tipong akala mo ay hindi makapaniwala kahit ramdam mo na nag-a-acting lang siya para sa audience.“Ayan na nga ang sinasabi ko, talagang walang utang na loob ang batang
Chansen“Estella…” mahina kong tawag habang mas hinigpitan ko ang hawak sa braso niya. Ramdam ko ang init ng balat niya sa palad ko, at doon ako tuluyang nalugmok sa tensyon.Gusto kong yakapin siya. Gusto kong halikan siya hanggang mawalan ng saysay ang lahat ng biro at asaran. Pero at the back of
Napailing ako, sabay mahinang tawa. “Ayun na naman. Wala pa nga tayo sa venue, selos na agad ang iniisip.”“Hindi ako nagseselos,” mabilis niyang depensa, pero obvious sa tono niya. “Ayoko lang kasi na makipag-usap ka kay Tristan nang matagal. Lalo na at nasa tabi mo siya buong gabi. Wifey, hindi ak







