LOGINChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
MitchNasa ArmyGamers team lounge area na kami at naghihintay ng pagsisimula ng friendly game. Malamig ang aircon pero parang hindi sapat para pababain ang init ng kaba sa dibdib ko. May malaking LED screen sa harap na nagpapakita ng countdown timer ng event, habang sa labas ng pinto ay maririnig an
ChantonNaglakad kami patungo sa isang van na nasa parking area lang din. Pero sa unang tingin pa lang, alam mo nang hindi ito ordinaryong sasakyan. Malaki ito kumpara sa pangkaraniwan. Mas mahaba, mas mataas, at halatang customized. Matte ang kulay, walang masyadong marka, parang sinadyang magmukha
Pero sa loob ng kwartong iyon, sandali kaming naging simpleng grupo lang ng mga taong nanalo.Hindi dahil babae ako.Hindi dahil bago ako.Kundi dahil naglaro ako.At napatunayan ko.Habang nakasandal ako sa couch, napaisip ako.Kanina, natatakot akong makita sa social media.Ngayon?Kung makita man
Chanton“I know this is hard for you too,” sabi pa ni Sen. Deguia. Halata sa boses niya ang bigat, parang bawat salita ay may kasamang pagsisisi. Si Honey ay nakatingin lang sa kanya, pero bakas sa mga mata niya ang pagkalito na parang wala siya sa sarili, parang pilit niyang inuunawa ang isang kato







