LOGINMitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Estella“Nice to meet you, Alletse…” nakangiting bati ni Ms. Monalisa, ang President for Entertainment ng Y Channel.Narito kami ngayon sa station nila para pag-usapan ang detalye ng pagiging judge ko sa isang bagong singing competition ng kanilang network. Siyempre, kasama ko sina Vivian at June at
Napaiyak si Mommy. Hindi siya nagsalita agad, pero nakita ko ang mga luhang dumaloy sa pisngi niya.“Chansen…” nanginginig ang tinig niya habang nakatitig sa akin. “Kung mahal mo talaga siya, hindi mo siya basta pakakawalan. Ang tunay na pagmamahal, nilalabanan, hindi sinusuko. Huwag mong hayaang an
Chansen“Nagkausap ba kayo ni Estella nung gabi ng party ng bangko?” tanong ko, sabay sandal sa upuan na para bang sinasadyang ipakita na chill lang ako. Pero ang totoo, may bigat sa dibdib ko. Hindi naman dahil wala akong tiwala sa asawa ko, pero gusto ko ring malaman kung anong klaseng tao na si M
Estella“Hindi ko na mababago pa kung ano ang tingin mo sa akin,” mahina pero diretso niyang sabi matapos ang mahaba-habang katahimikan sa pagitan namin. Ramdam ko ang bigat ng bawat salita, parang sinusukat kung kaya ko pa siyang pakinggan.Naglakad siya palapit, mabigat ang bawat hakbang, at naupo







