LOGINChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
And I swear, hindi ko hahayaang masira yung moment na ’yon.Akala ko okay na siya. Akala ko kailangan lang niya magpahinga, mag-unwind nang konti after everything. Pero bigla siyang lumingon pabalik sa akin at boom, huli ako. Nakatingin pala ako sa kanya ng sobra, yung tipong hindi ko na namalayang
Sakay kami ng cart habang binabaybay ang daan pauwi, presko ang hangin kahit tirik pa rin ang araw. “Bukas ng umaga, saan mo gustong magpunta?” tanong ko, casual lang habang nakatuon ang tingin ko sa daan. “I don’t know,” sagot niya agad, bahagyang napangiti. “Saan pa ba maganda?” “Gusto mo sa tan
Honey“P-Pwede mo na akong ibaba,” sabi ko, pilit na iniiwasan ang diretsong tingin sa kanya. Ramdam ko ang init ng katawan niya kahit may pagitan pa kami. Sobrang lapit, masyadong malapit para sa isang usapang dapat ay seryoso.“Anong sabi ko sayo bago kita iwan dito?” tanong niya.Napatingin ako s
ChantonPagdilat ko ng mga mata, unang bumungad sa akin ang mukha ni Honey. Ilang pulgada lang ang layo namin sa isa’t isa. Nakahiga ako nang nakatagilid paharap sa kanya at ganon din siya. Para kaming dalawang taong kusang naghanap ng init at napunta sa natural na posisyon na ‘to.Saglit akong nati







