Mag-log inHoneyKilig overload talaga ako sa piling ni Chanton. As in sobra. Yung tipong konting lapit lang niya, parang automatic na nagsho-shutdown ang utak ko. Every hour na magkasama kami, pakiramdam ko priceless, parang ayokong sayangin kahit isang segundo. Kahit sa iisang bahay lang kami nakatira at ara
Honey“We need to stop. Kung hindi, baka hindi ko na rin mapigilan ang sarili ko, baby.” Siya mismo ang kusang tumigil, pero hindi niya ako binitawan. Nanatili akong nakakandong sa kanya, paharap, parang pareho kaming ayaw pang bumitaw kahit malinaw na kailangan na.“You started it,” sabi ko, bahagy
Honey“Hindi ko malalaman kung hindi mo sasabihin sa akin,” dugtong pa niya, mas mababa na ang boses, mas seryoso. Kita ko sa mga mata niya na genuine ang concern. “Be honest with me, okay?” Bahagya siyang yumuko para magpantay ang mga mukha namin. “Ilang araw ka nang ganyan. Simula nung umuwi tayo
HoneyMas okay na ang mood ko ngayon kumpara nung mga nakaraang araw, lalo na at makakasama na namin si Chanton sa clean-up drive. Lowkey excited ako, kahit ayokong aminin.Sa totoo lang, hindi naman talaga aksidente ang lahat. Sinadya ko talaga na banggain siya noon. Calculated move kumbaga para ma
May ilang segundong katahimikan bago muling nagsalita si Honey.“A-are you alone?” tanong niya, bahagyang kinakabahan. “Why don’t you join us?”Tinitigan ko siya nang masinsinan. Hindi lang dahil sa tanong, kundi dahil gusto kong malaman kung totoo ba ’yon. Kung galing ba talaga sa loob niya ang imb
Chanton“If you want to go to the restroom, tell me beforehand,” tinype ko kay Honey, diretso at walang paligoy-ligoy. Sanay na ang mga daliri ko sa ganitong klaseng paalala—automatic na, parang reflex. Napansin kong agad niyang binasa ang message. May seen. Ilang segundo lang ang lumipas bago siya







