LOGINChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
MitchSa pagdaan ng mga araw, pakiramdam ko ay parang lumulutang ako sa alapaap.Hindi ko maipaliwanag kung bakit—pero alam ko kung sino ang dahilan.Sa tuwing naaalala ko yung mga gabi namin sa rooftop, yung mga usapan, yung mga simpleng yakap at halik… kusa na lang akong napapangiti kahit wala nam
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
Chancy“Wow…” Hindi ko napigilan ang sarili kong mapabulalas nang masilayan ko si Gianna sa suot niyang damit. Para akong nawala sa sarili sa ilang segundong pagtitig.Napakabagal ng takbo ng oras habang pinagmamasdan ko siya. Ang ganda niya, mas maganda pa sa inaasahan ko. Yung damit na ‘yon, akala
Tumingin ako sa kanilang mag-asawa, may bahagyang pag-aalangan sa aking mga mata. Akmang magtatanong na sana ako, ngunit inunahan na ako ng sagot ni Mommy Sarina."Kumain ka na, anak. Kumain na kami sa bahay ng Daddy mo. Huwag mo na kaming intindihin," ani niya, sabay ngiti na may halong lambing at
GiannaHindi ko alam kung anong mas nakakakaba, ang unang dinner kasama ang mga magulang ni Chancy, o ang mismong 60th birthday celebration ni Mrs. Sarina Lardizabal ngayon, kung saan buong angkan at halos kalahating alta sosyedad ng lungsod ay imbitado.Pero isa lang ang alam kong malinaw, hindi na
Bawat segundo ay parang taon na lumilipas at kapag matagal ang katahimikan, mas lalo akong kinakain ng mga senaryong binubuo ng utak kong laslas sa pag-aalala.Hanggang sa isang iglap, parang biglang tumigil ang mundo ko.Kumalabog ang puso ko.Bumukas ang pintuan ng operating room, dahan-dahan, kas







