LOGIN“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
Estella“Tigilan mo ang pagtawa, Chansen, at talagang tatamaan ka na sa akin,” banta ko sa kanya, sabay irap. Tumigil nga siya pero obvious na nagpipigil lang dahil nakaukit pa rin ang lokong ngiti sa labi niya. Nasa kotse na kami, on the way sa mansion ng pamilya niya para sa dinner, at ramdam ko a
Estella Mabilis akong nagmaneho pauwi, pero syempre, ingat pa rin. Hindi ko kayang maging reckless lalo na at ang utak ko ay punong-puno ng excitement. Kanina lang kasi, habang nasa studio pa ako, nakatanggap ako ng text mula kay Chansen. “Uuwi ako ng maaga today. Gusto kong paghandaan yung dinner
Natawa ako sa pagkakabitaw niya ng huling linya. Para naman kasing si Lord Voldemort lang ang peg. “Grabe ka… Voldemort agad?” sabay tawa ko habang umiling. Ngumiti siya, pero may kasunod agad. “Sinisita ko na sila… in a nice way. Kasi may utang na loob din ako sa kanya.” Bigla akong natahimik. Do
Doon ko lalo nakita yung kasiyahan sa mukha niya. Hindi iyon peke o pilit, para bang nabunutan siya ng tinik at binigyan ng bagong pag-asa. Sa pag-uusap namin during interview, kung paano niya sinagot nag mga tanong ko na may kinalaman sa pagtuturo at syempre sa musika, pati na ang pagpapakanta ko s







