MasukThank you for reading po...
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
Honey“Anong nangyayari sa’yo?” tanong ko kay Chanton habang nakaupo siya sa harap ng mahabang rectangular table. Humihigop siya ng kape na para bang iyon lang ang nagpapakalma sa kanya. Salubong ang kilay at parang hindi maipinta ang mukha, but in a cute way.Nasa labas kami—rooftop parin ng buildi
Chanton“If you want to go to the restroom, tell me beforehand,” tinype ko kay Honey, diretso at walang paligoy-ligoy. Sanay na ang mga daliri ko sa ganitong klaseng paalala—automatic na, parang reflex. Napansin kong agad niyang binasa ang message. May seen. Ilang segundo lang ang lumipas bago siya
HoneyAgad ko siyang vinideo call. Hindi na ako nag-chat pa dahil wala na akong patience maghintay ng typing indicator kapag ganito ang level ng kaba ko. Gusto ko marinig agad ang boses niya, makita ang mukha niya—kahit pixelated pa ‘yan—basta malaman kong okay siya.Pero hindi man lang nagri-ring.
Sen. DeguiaNatapos ang pag-uusap namin ni Sonny na may malinaw akong paalala—i-prioritize niya ang pagkalap ng impormasyon tungkol sa Juan na ’yon. Kahit anong mangyari, kailangan kong malaman kung sino talaga ang lalaking iyon at kung anong koneksyon niya sa lahat ng ito. Hindi pwedeng manatiling







