Mag-log inThank you for reading po...
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
ChantonHalata sa bawat galaw ni Honey ang pagkagulat niya nang dalhin ko siya rito. Yung paraan ng paglingon niya sa paligid, yung bahagyang pagbagal ng lakad niya, kitang-kita na hindi pa siya sanay sa mga biglaang desisyon ko. Pero hinayaan ko na lang. Hindi ko naman siya pine-pressure… konti lan
Chanton“Are you sure na kaya mo nang mag-isa?” tanong ko kay Honey habang inaayos niya ang bag niya, ready na para umalis. Halata sa boses ko yung concern—not too much, pero sapat para mapansin niya.Aalis daw siya para sa dinner with Sen. Deguia kasama ang pamilya nito. At syempre, hindi ko pa rin
ChantonMukhang kailangan ko talagang kunin ang buong tiwala ni Senator Deguia, hindi lang bilang isang propesyonal na inatasang magbantay, kundi bilang isang lalaking may malinaw na intensyon pagdating sa anak niya.Naiintindihan ko siya.Kung ako rin ang nasa posisyon niya, ganito rin siguro ako k
Honey“O sige na, hija. Kita na lang tayo,” sabi ni Tita Marie sa kabilang linya, parang satisfied na siya sa naging usapan namin. “I’ll ask Isaiah or Ezra to call you para maayos natin kung kailan tayo magdi-dinner. And can I get your clean-up drive schedule para hindi naman maisabay doon?”“Sige p







