LOGINThank you for reading po...
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
ChancyAng hirap talaga akitin ng babaeng ‘to. Parang may invisible shield siyang gawa sa self-control at moral compass, samantalang ako, nasa level na ng “May the odds be ever in your flavor.” Pero kahit hindi siya bumibigay, mas lalo akong natutuwa. Parang challenge na nakakapanabik, bonus na lang
GiannaHindi ako makapaniwala sa sinabi ni Mama.Parang sumabog ang dibdib ko sa galit. Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatingin sa blueprint na nasa ibabaw ng mesa ko, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding inis.Nasa office ako, tinignan ko lang saglit ang blueprint ng farm bago ko s
Gianna“Na-finalize na ba ang sa arena?”Nag-angat ako ng tingin mula sa pagkakayuko sa plano. Halos mapatigil ako sa paghinga nang ma-realize kong si Sir Patrick na pala ang nasa tabi ko. Ni hindi ko namalayan na nakalapit na pala siya, ganun yata talaga kapag abot-langit na ang focus.“Yes po,” na
ChancyGabi na pero titig na titig pa rin ako sa screen ng cellphone ko, parang baliw na umaasang bigla itong magri-ring. Pang-ilan na ba ‘to ngayong linggo? Dalawang linggo na simula nang huli kaming magkita ni Gianna. Dalawang linggo ng katahimikan. Ni isang text o tawag, wala.Hindi ko siya girlf







