LOGINNagkakaroon na ng insecurities si Sarina. Sana ay mapansin ni Maximus.
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Napabuntong-hininga ako. “Hindi ko maintindihan kung paano mo nagagawa ‘yan.”Ngumiti siya ng kaunti. “Hindi rin ako sigurado kung paano. Alam ko lang… ayoko nang tumakbo.”Tinawag ang pangalan niya.Tumayo siya agad. Ako rin.Habang naglalakad kami sa pasilyong malamig at kulay abo, ramdam ko ang t
MitchPangatlong araw ng paghihintay. Araw-araw akong nagpupunta sa mga social media account at site ng ArmyGamers Team para tignan ang resulta. At ngayon, heto at nanlalaki ang aking mga mata.The selection has been completed and we are happy to announce and welcome to the team, @IamYellow4 as the
Honey“Chanton, okay ka lang ba?” tanong ko habang pinagmamasdan siya. Ilang beses ko na kasing napapansin, madalas parang wala siya sa sarili. Tahimik, tapos tutok na tutok sa cellphone niya, kagaya na lang ngayon.“Yes, baby…” mabilis niyang sagot.Natigilan ako sandali. Maagap naman siya sumagot,
Honey Nasa isang coffee shop kami kasama ang mga kaibigan ko, yung klase ng lugar na maingay pero comforting, amoy kape at halong tawanan. Sila mismo ang nagyaya na lumabas kami dahil, ayon sa kanila, “Baka inaamag ka na kakadikit kay Chanton.” Syempre alam na nila ang tungkol sa amin, hindi na ta







