LOGINSige na nga... Mrs. Honey Lardizabal
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Medyo natigilan ako. Hindi ko inaasahang magsasalita siya. “Ahm, yes. You too?”“I have friends downstairs, are you alone?” tanong pa niya, may bahid ng curiosity sa boses. Saglit ko siyang sinipat mula ulo hanggang paa, mukhang harmless naman, kaya sumagot na rin ako.“Sort of,” mabilis kong tugon.
Estella Napaigtad ako nang biglang may boses na sumalubong pagkapasok ko pa lang sa kwarto. “Where have you been?” “Shit! Gusto mo ba akong patayin sa gulat?” inis kong sagot sabay ikot ng mga mata ko. Nararamdaman ko pa ang mabilis na tibok ng puso ko habang nilalakasan ko ang loob ko na huwag m
Estella“Naunahan mo pa ang pa-reveal ko ah.” Sinubukan kong gawing biro ang pagkagulat ko, kahit ramdam ko pa ang konting kaba sa dibdib. Bigla namang nawala ang pag-aalangan na kanina’y nakapinta sa kanyang mukha, parang may kung anong bigat ang nahulog mula sa balikat niya. Napakamot pa siya ng b
ChansenHindi ko na nagawang ituloy pa ang mga papeles na nakatambak sa mesa ko. Wala na rin akong gana magpanggap na produktibo pa, buti na lang at malapit na rin ang uwian. Pero kahit natapos na ang opisina, nanatili pa rin ako rito, nakaupo sa swivel chair ko habang nakatitig sa laptop screen.Na







