Mag-log inUy, its your turn na talaga, Estella.
Habang pinagmamasdan ko sila, may kung anong kumirot sa puso ko—hindi sakit, kundi paghanga. Ganun pala ang itsura ng pagmamahal na tumagal ng maraming taon.Well, nakikita ko rin naman ang pagmamahalan ng aking mga magulang. Ngunit sa tingin ko, kumpara sa mag-asawang Lardizabal ay mahiyain sina Ma
Hindi ko agad alam kung ano ang mararamdaman ko.Hanggang sa—“AYIEEEEE!” sabay-sabay na reaksyon ng buong mesa.Biglang sumabog ang tawanan, kulitan, at sunod-sunod na komento mula sa kung saan-saan.“Maraming pwedeng flower girls at abay!” excited na sabi ni Ate Nina, halos hindi na mapakali sa ki
“Inom ka muna,” sabi niya, sabay abot ng baso.“Thanks,” sagot ko, tinanggap iyon habang nakatingin pa rin sa kanya.“Okay ka lang?” tanong niya, bahagyang yumuko para magpantay ang mga mata namin.Tumango ako. “Oo. Sobra.”Parang hindi pa rin siya kumbinsido dahil muli niya akong tinanong. “Sure ka
MitchHindi ko maipaliwanag kung paano nagsimula, pero habang tumatagal ay, mas lalo kong nararamdaman kung gaano kasaya at ka-exciting ang bawat activity sa celebration ng wedding anniversary ng mga magulang ni Chandler. Hindi lang siya basta simpleng handaan—parang bawat oras may bagong ganap, may
MitchHindi ko inakalang ganoon ka-intense—at kaaliw—ang isang simpleng family basketball game.Sa unang pito pa lang ng bola, ramdam ko na agad ang kakaibang energy sa court. Hindi mo mawari kung seryoso ba talaga silang manalo o mas nangingibabaw ang trip nilang maglokohan. May konting banggaan, m
MitchMatapos kumain, hindi agad nagkanya-kanya ang lahat. Parang natural na extension na lang ng breakfast yung kwentuhan—yung tipong walang gustong tumayo agad dahil ang gaan ng vibe. May mga nagkakape pa, may mga naka-relax lang sa upuan, at may mga tawa na hindi pilit, kusang lumalabas.Sa gilid
Estella“Wait, Estella!” Ayaw pa rin akong tigilan ng mga ito. Nakakainis na. Huminto ako sa paglakad at dahan-dahan akong humarap muli sa kanila, crossing my arms sa dibdib ko.“Wala na tayong dapat pag-usapan pa, Nayomi. Sinabi ko na kung ano ang dapat kong sabihin.” Malamig at diretso ang tono ko
ChansenHapon na ng tuluyang natapos ang meeting. Ramdam ko pa ‘yung bigat ng pag-uusap namin, pero nang tumingin ako sa oras sa relo ko, automatic kong naisip si Estella. Parang instinct na, parang kahit gaano ka-busy, siya at siya pa rin ang ending ng araw ko.Pagbalik ko sa opisina, dahan-dahan a
ChansenHindi ko talaga matatagalan na nakaupo lang ako rito, habang nakikita ko si Estella na katabi pa si Tristan. Ang lapit nila sa isa’t isa, tapos panay pa ang bulungan. Para bang wala akong silbi. Lalo lang akong nainis, kaya hindi na ako nagdalawang-isip, tumayo ako at diretso akong lumipat s
ChansenAlam kong nangako ako sa kanya na hinding-hindi ko siya pipilitin sa isang bagay na ayaw niya. Pero right now, ang totoo, hindi ko naman plano na lumampas pa sa isang halik. Wala akong balak na palalimin iyon kung hindi niya rin gugustuhin.Respeto. Iyon ang kaya kong ibigay sa kanya, kahit







