MasukHabang pinagmamasdan ko sila, may kung anong kumirot sa puso ko—hindi sakit, kundi paghanga. Ganun pala ang itsura ng pagmamahal na tumagal ng maraming taon.Well, nakikita ko rin naman ang pagmamahalan ng aking mga magulang. Ngunit sa tingin ko, kumpara sa mag-asawang Lardizabal ay mahiyain sina Ma
Hindi ko agad alam kung ano ang mararamdaman ko.Hanggang sa—“AYIEEEEE!” sabay-sabay na reaksyon ng buong mesa.Biglang sumabog ang tawanan, kulitan, at sunod-sunod na komento mula sa kung saan-saan.“Maraming pwedeng flower girls at abay!” excited na sabi ni Ate Nina, halos hindi na mapakali sa ki
“Inom ka muna,” sabi niya, sabay abot ng baso.“Thanks,” sagot ko, tinanggap iyon habang nakatingin pa rin sa kanya.“Okay ka lang?” tanong niya, bahagyang yumuko para magpantay ang mga mata namin.Tumango ako. “Oo. Sobra.”Parang hindi pa rin siya kumbinsido dahil muli niya akong tinanong. “Sure ka
MitchHindi ko maipaliwanag kung paano nagsimula, pero habang tumatagal ay, mas lalo kong nararamdaman kung gaano kasaya at ka-exciting ang bawat activity sa celebration ng wedding anniversary ng mga magulang ni Chandler. Hindi lang siya basta simpleng handaan—parang bawat oras may bagong ganap, may
MitchHindi ko inakalang ganoon ka-intense—at kaaliw—ang isang simpleng family basketball game.Sa unang pito pa lang ng bola, ramdam ko na agad ang kakaibang energy sa court. Hindi mo mawari kung seryoso ba talaga silang manalo o mas nangingibabaw ang trip nilang maglokohan. May konting banggaan, m
MitchMatapos kumain, hindi agad nagkanya-kanya ang lahat. Parang natural na extension na lang ng breakfast yung kwentuhan—yung tipong walang gustong tumayo agad dahil ang gaan ng vibe. May mga nagkakape pa, may mga naka-relax lang sa upuan, at may mga tawa na hindi pilit, kusang lumalabas.Sa gilid
ChancyPatapos na kaming kumain at nanatili akong nakatitig sa kanya. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may sariling isip ang mga mata ko na ayaw humiwalay sa kanya.Puro kalokohan man ang mga sinasabi ko. Mga banat na gasgas, hirit na pwedeng ikasampal ng iba ngunit kita ko pa rin ang mga ngiti
At higit sa lahat, gagawin ko ang lahat para ako ang mahalin niya.What we have right now... it’s special. Hindi lang basta physical, alam kong may something sa pagitan namin. I can feel it in the way she looks at me sometimes, yung sandaling titig bago niya ibaling ang tingin. Yung mga ngiti niya k
ChancyTahimik pa rin ang conference room. Para kaming mga karakter sa isang sitcom na biglang naging drama.“Ay, grabe. Ang bigat bigla ng hangin,” biro ni Kuya Jerome habang inaalog ang collar niya. “Feeling ko kailangan natin ng background music na may violin at ulan.”“Shut up,” sabay-sabay nam
GiannaDahil sa dami ng pinamili namin, nauwi talaga sa for delivery ang lahat ng gamit. Pero mas pinili naming ipadeliver ito nang sabay-sabay sa iisang petsa para hindi na kami pabalik-balik at para isang ayusan na lang sa bahay. Mabuti na lang at pumayag ang lahat ng pinamilhan namin kaya naging







