MasukParang doon lang nagsink in sa akin ang ibig sabihin ng ginawa ko.Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko habang nakatitig pa rin sa screen.“Wait…” mahina kong bulong, kasabay ng unti-unting pag-akyat ng kaba sa dibdib ko.Paano kung may makakita?Paano kung may makapansin?Paano kung mas lalo lan
“Ano’ng ibig niyang sabihin…?” bulong ko sa sarili ko, halos hindi pa rin makapaniwala.Hindi na ako nag-aksaya ng oras at agad kong binuksan ang social media. Medyo nanginginig pa ang mga daliri ko habang hinihintay kong mag-load ang screen. At nang tuluyan itong lumabas, doon ko nakita ang hindi k
Napapikit ako sandali, pilit inaayos ang gulo ng isip ko, pero kahit anong gawin ko, paulit-ulit lang akong bumabalik sa iisang bagay.Sa gitna ng lahat ng ito—ng gulo, ng duda, ng pressure, si Chandler lang ang sigurado ako.At sa ngayon, pinili kong kumapit sa katiyakang iyon.Dahil sa dami ng hin
Mitch“Anak, okay ka lang ba?”May halong kaba ang boses ni Mama, at kahit hindi ko siya nakikita, malinaw sa isip ko kung paano siya ngayon—malamang nakakunot ang noo, hawak ang phone nang mahigpit, hinihintay ang sagot ko na parang doon nakasalalay ang kapayapaan ng isip niya.Nasa living room ako
“Hindi ako maliligo ng isang taon,” tugon naman ng lalaki dahilan upang magtawanan ang lahat ng nakarinig.Mukha naman siyang harmless kaya hinayaan ko na lang.Ang tanong lang, pipirmahan ba talaga ni Mitch iyon?Sa t-shirt mo na lang. Baka magreklamo ang mama mo kapag naamoy ka niya at masisi pa a
Bahagya siyang natawa, pero agad din siyang umiling.“Hindi na lang,” sabi niya. “Matanda na sila ni Mama, at baka mainip lang din siya. Hindi naman niya hilig yung ginagawa ko.”Saglit siyang tumahimik bago muling nagsalita, mas mahina na ang boses.“Masaya na silang nakikita ako sa TV.”May kakaib
ChansenIlang minuto pa akong nanatili sa lanai. Ang hangin ay malamig pero wala pa ring lamig na pumapawi sa init ng konsensya ko. Alam kong mali ako. At kahit hindi na siya magpatawad, kailangan ko pa ring subukang humingi ng tawad.Kahit minsan, hindi ko siya narinig na nagtaas ng boses. Kahit il
“Pasok ka na muna,” sabi ni Gianna.At sa mga salitang ‘yon, tila pinasakitan ang dibdib ko. Hindi ako pinapasok ng takot lang, nakapasok na siya mismo sa teritoryo kung saan ako ngayon ang tinatangi.Pinilit kong ngumiti. Kailangan kong maging mahinahon. Hindi ako pwedeng magpakita ng kahinaan. Hin
"Ah, sounds interesting. I-print ko na lang dito sa bahay para mapag-aralan ko agad.""Okay, send ko na lang sa email mo para mas malinaw."Tumango ako at agad naming natapos ang usapan. Muli kong hinarap ang aking Sweetheart, na abala sa pag-check ng mga notepad naming dalawa. Pero ramdam kong pali
"Hindi ko rin hahayaan na palagpasin lang ito. Kailangan nilang magbayad, lalo na ang babaeng 'yon, si Veronica." Mahigpit ang pagkakakuyom ng aking kamao. Ramdam ko ang init ng dugo ko habang inuulit sa isip ang lahat ng ginawa niya. Hindi lang ito simpleng kasalanan, pananakit ito, pananamantala,







