Se connecterNaku masarap talaga sa pakiramdam na ang pamilya nyong mag-asawa ay sobrang close sa isa't-isa. Mas magiging matatag ang pagsasama nyo.
MitchParang biglang bumagal ang oras matapos kong bitawan ang mga salitang iyon.“May boyfriend na po ako.”Hindi ko na iyon binawi. Wala na ring dahilan para palambutin pa. Sa mismong sandaling iyon, alam kong wala nang atrasan—kahit gaano pa kabigat ang maaaring kasunod.Tahimik.Iyon ang unang s
Dahil si Chandler… hindi lang basta lalaki sa buhay ko.Amo ko siya.Ipinagkatiwala ako ng mga magulang ko sa kanya—yung taong inaasahan nilang gagabay at mag-aalaga sa akin sa mundong pinasok ko.At ngayon, siya rin yung taong minahal ko.Doon ako natakot.Huminga ako nang malalim, pilit kinakalma
Mitch“Anak, ano ba ang nakain mo at naisipan mo kaming yayain ngayon?”Napatingin ako kay Mama at ngumiti, kahit sa loob-loob ko ay parang may kumakatok na kaba sa dibdib ko—malakas, paulit-ulit, at hindi ko mapatahimik.“May sasabihin po kasi ako,” tugon ko, pilit pinapanatiling steady ang boses k
MitchMalakas ang pagkabog ng dibdib ko nang buksan ko ang pintuan, at agad na bumungad sa akin ang pamilyar na eksena sa sala—si Papa na nakaupo nang maayos habang may hawak na dyaryo, at si Mama na abala sa pag-aayos ng kung anu-anong gamit sa mesa. Katabi niya si Papa, gaya ng nakasanayan nila tu
MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Pero hindi ngayon.He really is a man. Alam niya kung kailan dapat magbiro at kung kailan kailangang maging tahimik na sandigan. Alam niya kung kailan ang lambingan at kung kailan ang respeto.“Ang sabi ni Mommy kanina, natutulog ka,” sabi niya. “Halos kakagising mo lang?”Tumango ako bilang tugon.
HoneyNagsalitan ang tingin ko sa dalawang lalaking ngayon ay parehong may malaking puwang sa puso ko. Pareho silang mahalaga. Magkaiba man ng papel, pareho silang may hawak sa puso ko. Nakatayo na kami ni Chanton, magkatabi, habang kaharap namin ang aking ama. Sa likuran niya ay ang mag-asawang Lar
Chanton“That was Dad,” sabi ni Honey nang makalapit ako sa kanya, medyo alangan pa ang ngiti pero halatang kalmado na siya.“I know,” tugon ko, sabay ayos ng ilang hibla ng buhok niya na nakalaylay sa pisngi niya. “You look perfect sa t-shirt ko,” dagdag ko pa, totoo at walang halong biro.Napayuko
Honey“You can cry if you want to, baby…”Muli kong tinignan si Chanton. Sa mga mata niya, malinaw ang sincerity—walang awa na nakakababa, kundi yung uri ng pag-unawa na nagsasabing naiintindihan kita kahit hindi mo pa masabi lahat. May lungkot din doon, parang nasasaktan siya dahil nasasaktan ako.







