LOGINAt nagkita na nga sila.
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
Chansen Ano ba ‘to? Bakit parang may kakaiba akong nararamdaman? Para bang may mangyayaring hindi ko magugustuhan. ‘Yun tipong hindi mo maipaliwanag pero ramdam mo na lang sa dibdib mo. Bigla tuloy akong kinabahan. Gusto ko na sanang yayain si Estella na umuwi na lang kami, pero baka isipin niya
Estella Napaigtad ako nang biglang tumunog ang cellphone ko. Napatingin ako sa screen at agad kong nakita ang pangalan ni Tristan. Dinampot ko sabay open ng message. Tristan: Papunta na ako. Okay lang ba if d’yan na rin sa studio mo ako mag-lunch? Me: Okay lang. Tristan: Thanks. Me: Ingat. Tr
EstellaHindi pa ako nakakabawi ng magpatuloy siya.“Don’t get me wrong, Estella. I really like you a lot. Pero sa tingin ko, hindi naman ito romantic.”Nakahinga ako nang maluwag sa sinabi niyang ‘yon. Parang biglang nawala ‘yung bigat na kanina pa nakadagan sa dibdib ko. Hindi ko kasi alam kung an
Hindi ko alam kung dahil ba sa sobrang saya o dahil hindi pa talaga nagsi-sink in sa amin ang lahat. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang tunog ng mga sapatos namin sa sahig at ang mabilis na pintig ng puso ko. Pagpasok namin sa sasakyan, tahimik pa rin. Nasa driver’s seat siya, nakahawak







