LOGINPabiro ko siyang inirapan.“Cecilio, manahimik ka.”“Uy, compliment ’yon.”“Questionable compliment.”Tumawa si James at saka sumandal sa upuan niya.“Maganda, sexy, matangkad, comrade pa ni Boss…” sabay dramatic niyang tingin sa akin. “Are you sure okay ka lang na magkasama sila?”“Hoy, James!” aga
“Talaga lang?”“Medyo.”“Medyo?”“Okay fine,” sabi ko habang tumatawa. “Very.”“Noted,” sagot niya na may obvious na amusement sa boses.Then before I could say anything else ay kinabig niya ako palapit.Napasinghap ako nang bahagya sa biglaang paghila niya.Mainit ang yakap niya.Secure.Familiar.
MitchAlam ko na naiipit si Chandler sa sitwasyon.At ayaw kong mahirapan siya.Hindi ko naman ugaling gawing komplikado ang mga bagay lalo na kung malinaw naman sa akin ang totoo.Kaya bago pa tuluyang lumaki ang awkwardness sa room, pinili kong huminga nang malalim at ayusin ang sarili ko.Mas gus
Sa ibang pagkakataon, hindi sana magiging issue ang simpleng request ni Venice. Ngunit ngayong nasa iisang silid kami ni Mitch, habang sariwa pa ang tensyon na ilang minuto nang umiikot sa hangin, biglang naging komplikado ang isang bagay na dapat sana ay diretso lang.Napansin kong bahagyang natigi
ChandlerNatigilan ako at napatingin kay Mitch, ngunit nanatiling nakatutok ang mga mata niya sa monitor.Hindi siya lumingon.Hindi rin siya nagsalita.Tahimik lang siyang nakaupo sa harap ng setup niya habang gumagalaw ang cursor sa screen, ngunit sa dami ng oras na nakasama ko siya, natutunan ko
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
“Okay lang ‘yan, hija,” sabat ni Mommy, malambing ang boses habang hinahaplos ang braso ko. Nakangiti siya, ‘yung ngiting punong-puno ng pag-unawa. “Natural lang ‘yang nararamdaman mo. Tao ka lang, at minsan, kahit hindi mo gusto, may sumisilip na ganyang tanong sa puso mo.” Sumabay pa sina Ate Cha
Napangiti ako nang malalim. Kahit ilang beses ko pa siyang makita sa caller ID, iba pa rin ‘yung kilig. Parang unang tawag pa rin niya sa akin noong bago pa lang niya ako tinanggap.Agad kong pinindot ang answer button.“Hey, Wifey,” bati ko agad, medyo excited pa ang tono ko.“Sen…”Napakunot ang n
Tumango ako. “No!” bulalas ko. "Tayo ang kakain ng dala mo syempre." Napakamot ako sa batok, pilit na pinapakalma ang sarili.Relax, Chansen. You’re not guilty. Wala kang ginawang mali.Pero kahit anong self-reminder, hindi ko pa rin maiwasang mapansin kung gaano siya ganda kahit seryoso ang mukha n
Estella Pagkatapos ng pag-uusap namin ni Chansen kaninang umaga, parang biglang gumaan ang lahat. Buong araw kaming payapa. Walang tensyon, walang issue, walang bangayan. He was extra sweet, too. Kahit simpleng tinginan lang namin, parang sapat na para magkaintindihan kami. Pero dahil weekend ngay







