LOGINChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Chansen“Dammit!” sigaw ko, sabay hampas ng cellphone sa mesa. Muntik ko nang ihagis pero pinigilan ko ang sarili ko.Ngunit hindi pa rin. Too late, nakalipad na. “Shit!” Napamura ulit ako nang mapagtanto kong baka masira ‘yon. Paano kung biglang tumawag si Estella?Agad kong dinampot ang cellphone,
At sa totoo lang, minsan natatakot din ako. Kasi kapag ganito na kalalim ang pagmamahal, parang hindi mo na alam kung saan nagtatapos ang “ako” at nagsisimula ang “kami.” Pero sa bawat paghinga, sa bawat ngiti, alam kong nandito lang kami para sa isa't-isa. Ilang minuto pa lang ang nakakalipas nang
“Ano ba, okay lang talaga ako,” dagdag ko pa, pilit na ngiti sa labi.“Wag mong pilitin kung hindi, Wifey…” mahinahon niyang sabi. May diin sa bawat salita, parang sinusubukang iparamdam sa akin na hindi niya ako kailangang sabihan ng “I’m fine” para malaman niyang hindi ako.“Sen, totoo ang sinasab
Estella“Wife?” halos pabulong pero puno ng pagkagulat na tanong ni Nayomi.“Yes, wife,” mariin na sagot ni Chansen, hindi man lang nag-alis ng tingin sa kanya. “Estella is my wife. Don’t tell me may reklamo ka pa rin…”Halata sa mukha ni Nayomi ang pagkabigla. Nanlaki ang mga mata niya, parang hind






