LOGINPero ibang usapan ang kusang pagbanggit ng ganoong detalye ng hindi naman na dapat.At sa ganitong paraan pa.Hindi ko alam kung sinasadya ba niya o sadyang ganoon lang siya magsalita, pero hindi ko maikakaila na may kung anong kumurot sa dibdib ko.Sandali akong napayuko sa tasa ng kape ko.Imagine
“Suspicious.”“Mind your bacon.”Napailing siya pero natawa rin.“Thanks,” sabi ni Venice habang lumalapit sa mesa. “I already had my breakfast. I’m just here to walk around.”Bahagya siyang lumingon sa paligid bago muling nagsalita.“I want to watch your team play.”“We don’t have a scrimmage today
MitchHindi ko na kinulit si Chandler tungkol sa kung ano mang gusto niyang sabihin noon. Sa totoo lang, mas pinili ko na lang na hayaan siya. Kung hindi pa siya handang magsalita, hindi ko iyon pipilitin. Mahalagang natutunan ko sa relasyon namin na hindi lahat ng bagay ay kailangang madaliin. Mins
“Pag-aari mo na ako.” Napangiwi ako. “Ang cringe mo.” Natawa siya. “Pero kinilig ka.” “Konti.” “Sinungaling.” Napailing ako at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Sa totoo lang, unti-unti na ring humuhupa ang inis ko. Hindi dahil nawala ang possibility na may gusto nga si Venice kay Ch
O baka confirmation na ako ang unreasonable sa sitwasyon. Ngunit ang sumunod na nangyari ay hindi ko inasahan. “My Love is the boss. Whatever she says goes,” kalmadong sabi ni Chandler. Napalingon ako sa kanya. Relaxed pa rin ang tindig niya ngunit firm ang boses. “Even if I were in her shoes,”
Mitch “Love,” mahinang tawag ni Chandler nang bumukas ang pinto. Hindi ko agad siya nasagot. Nakatayo siya sa harapan ko, relaxed ang postura at bahagyang basa pa ang buhok na tila kagagaling lang sa mabilisang pagligo. Ngunit hindi si Chandler ang unang tumama sa paningin ko. Kundi ang babaeng
ChantonAkala mo ay may dumaan na anghel. Biglang natahimik ang lahat na para bang may nag-pause ng buong mundo. Walang pumalakpak, walang tumawa, lahat parang hindi alam kung may sasabihin ba sila o dapat ba silang manahimik lang.At dahil alam ng lahat na ako ang hindi nakakakilala kay Jacob, mas
Click.Malinaw na malinaw sa tenga ko ang tunog. Ewan ko kung bakit, pero parang masyado siyang malakas sa moment na ’yon.Akala ko aayos na siya ng upo, pero hindi pa rin siya umatras. Nanatili siyang nakaharap sa akin, bahagyang nakatagilid, parang may binabasang expression sa mukha ko.Bigla akon
I tried to look innocent pero alam kong mahirap paniwalain ang nanay ko.“Wala naman,” sagot ko, sabay casual lean sa sofa. “Sinasabi ko lang na sobrang istrikta ni Sarina Lardizabal at kailangan niyang mag-ingat dahil baka—”Hindi ko na natapos ang banat ko dahil literal na parang umuusok ang ilong
Nag-angat ako ng tingin at ngumiti. “Billy,” sagot ko nang kalmado.Agad kong nakita kung paano umikot ang mga mata niya at parang napasinghot siya nang sobrang subtle. As in, hindi na niya tinago. Para siyang batang nainis dahil may bagong kalaro na ayaw niya.“Stop being jealous, Chanton,” sabi ko







