LOGINChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
MitchSa pagdaan ng mga araw, pakiramdam ko ay parang lumulutang ako sa alapaap.Hindi ko maipaliwanag kung bakit—pero alam ko kung sino ang dahilan.Sa tuwing naaalala ko yung mga gabi namin sa rooftop, yung mga usapan, yung mga simpleng yakap at halik… kusa na lang akong napapangiti kahit wala nam
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
Chancy“We have a new client, at ang gusto niya ay masiguro na maayos ang database ng accounting flow ng kanilang kumpanya.”Napatingin ako kay Chansen habang nagsasalita siya. Kita sa anyo niya ang sobrang pagka-focus, pero sa likod ng kanyang mga mata, may itinatagong alalahanin. Hindi ko alam kun
GiannaTahimik ang loob ng private hospital room. Malinis at tahimik ang paligid dahil ako lang at si Chancy na wala pa ring malay ang naroon.Kanina pa ako pinayuhan ni Sir Channing na umuwi na muna para magpahinga. Ramdam siguro niya ang bigat ng mga mata ko, ang pamumutla ng balat ko, at ang hind
“Isa pa, bakit mo naisip na paimbestigahan siya?” taka niyang tanong, halatang may halong pagtataka at bahagyang takot sa tono ng boses niya.Natigilan ako. Dapat ko na bang sabihin sa kanya ang totoo? Handa na ba siya marinig ito mula sa akin? Napatingin ako sa mga mata niyang puno ng pag-aalinlang
GiannaPagdating ng hapon, hindi ko na talaga nakayanan ang kaba. Dinala ko na siya sa doktor kahit pa ayaw pa niyang bumangon. Mainit pa rin ang katawan niya, at hindi bumababa ang lagnat kahit anong pamunas o paracetamol ang ibigay ko. Hindi ko na kayang tiisin ang ganoong sitwasyon, hindi na ito







