Too Late, She's My Wife Now

Armea’s Point of View

Malamig ang hanging sumalubong sa akin pagbaba ko ng sasakyan. Inayos ko ang suot kong pulang silk dress na binili ko pa nang sadyang para sa gabing ito.

This is our night. Our third anniversary.

Tatlong taon na kami ni Richard. Tatlong taon ng pag-ibig, pag-unawa, at mga pangakong alam kong malapit na niyang tuparin. Kaninang umaga pa lang, halos hindi ko na mapigilan ang ngiti ko nang sabihin niyang may surprise celebration siya para sa akin sa isa sa mga pinaka-exclusive at luxury restaurant sa BGC.

Naglakad ako papasok sa grand entrance ng restaurant. Kakaiba ang kaba sa dibdib ko. Puno ng excitement. Baka ito na 'yon? Baka magpo-propose na siya?

“Good evening, Ma’am. Do you have a reservation?” nakangiting bati ng isang pormal na receptionist.

“Yes. Under Richard Alcantara,” kinikilig kong sagot.

Tumango ito at agad akong iginiya papunta sa isang private dining area. Habang naglalakad, hindi ko maiwasang mapansin ang paligid.

Masyadong pormal.

Ang mga taong nakaupo sa labas ng private room ay nakasuot ng mga business suits at elegant gowns. Tila ba may isang malaking press conference o corporate event.

May ilang nagbulungan nang dumaan ako, at ang iba ay pasimpleng nag-angat ng tingin sa akin.

Napakunot ang noo ko. Bakit parang may kakaibang spotlight ako ngayon?

Pero mabilis ko ring iwinaksi ang isiping iyon. Baka nagkataon lang na may event sa kabilang hall.

Pagpasok ko sa private area, sumalubong sa akin ang isang napakagandang set-up.

Candlelight. Red roses.

Classical music playing softly in the background. Umupo ako sa tapat ng kabisera, inilapag ang purse ko, at maingat na inilabas ang isang maliit na velvet box.

Ito ang regalo ko kay Richard. Isang mamahaling platinum watch na ilang buwan kong pinag-ipunan. Gusto kong iparamdam sa kaniya na special siya. Na handa kong ibigay ang lahat.

Kinuha ko ang cellphone ko at muling binasa ang message niya kaninang hapon.

‘Happy 3rd Anniversary, my love. Be ready tonight. I have a surprise that will change our lives forever. I love you so much, Armea.’

Napangiti ako nang pagkatamis-tamis. Binasa ko iyon nang paulit-ulit. Ramdam na ramdam ko ang pagmamahal niya sa bawat salita. Tumunog ang phone ko. Isang bagong message mula sa kaniya.

‘Malapit na ako, baby. Just wait for me.’

Nag-reply agad ako, ‘I’m here na. Take your time, I love you.’

Huminga ako nang malalim, inaayos ang buhok ko gamit ang reflection sa screen ng phone ko. Pinilit kong kalmahin ang nagwawalang paru-paro sa tiyan ko.

Pero lumipas ang limang minuto, walang Richard na pumasok.

Sa halip, bumukas ang p***o ng private dining area at pumasok ang isang babae.

Matangkad. Puno ng alahas. Nakasuot ng isang hapit na white designer dress na halatang galing sa isang sikat na fashion house sa Paris. Ang buhok niya ay perpektong naka-lugay, at ang bawat hakbang niya sa loob ng kwarto ay puno ng awtoridad.

Tumingin siya sa paligid bago dumapo ang matatalim niyang mga mata sa akin.

Nagtaka ako. Baka naligaw lang siya? O baka isa siya sa mga bisita sa kabilang hall?

Pero dire-diretso siyang naglakad palapit sa mesa ko. At walang pasabi-sabi, hinila niya ang upuan sa mismong harapan ko—ang upuang nakareserba para kay Richard—at eleganteng umupo doon.

Nagkrus siya ng binti at tinitigan ako mula ulo hanggang paa.

“Excuse me?” alanganin kong tanong, pinipilit na maging magalang. “I think you got the wrong table, Miss. May hinihintay po ako. This is a private reservation.”

Isang malamig at mapang-asar na ngiti ang sumilay sa mga labi niya.

Hindi siya agad sumagot. Tinitigan niya lang ako na tila ba isa akong mababang uri ng insekto na nakapasok sa teritoryo niya. Ang mga mata niya ay nag-aapoy pero ang mukha niya ay nananatiling kalmado.

“No, I’m certain,” malamig at kalmado niyang sagot, ang boses ay mayaman at puno ng kumpiyansa. “Ikaw si Armea, tama ba?”

Nanlaki ang mga mata ko. “P-Paano mo nalaman ang pangalan ko? Sino ka ba?”

Nag-lean forward siya, pinag-krus ang mga braso sa ibabaw ng mesa. Ang matapang na amoy ng mamahaling Chanel perfume niya ay biglang nanuot sa ilong ko, nakakahilo.

“I’m Stephanie,” pagpapakilala niya. Tumaas ang isang kilay niya nang mapansin ang kawalan ng pagkilala sa mukha ko. “Stephanie Cortez. Richard’s legal wife. Ngayon... tatanungin kita, ikaw ba ang kabit ng asawa?”

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.

Tumigil ang pagtibok ng puso ko sa paghihintay na bawiin niya ang sinabi niya. Stephanie Alcantara? Legal wife?

Napalunok ako. Pinilit kong kumalma. Baka nagbibiro lang siya? Baka isa ito sa mga prank ni Richard bago siya mag-propose? Oo, baka hidden camera show ito!

Isang mapaklang tawa ang pinakawalan ko kahit nanginginig na ang mga kamay ko. “Excuse me? Miss, kung joke man 'to, hindi siya nakakatawa. Richard doesn't have a wife. Tatlong taon na kami. I know him. And I am his girlfriend.”

Kinuha ko agad ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa. Nanginginig ang mga daliri kong nag-dial sa number ni Richard.

Ringing... Ringing... Cannot be reached.

“Call him all you want,” nakangising saad ni Stephanie, nakasandal na ngayon sa upuan habang pinapanood ang pagka-desperada ko. “He’s outside. Nag-aayos lang ng sarili dahil ayaw niyang humarap sa gulo nang mukhang haggard.”

“Hindi totoo 'yan!” medyo tumaas na ang boses ko. “Baliw ka ba?! Ano bang kailangan mo sa akin?!”

Sa halip na mainis, dahan-dahang binuksan ni Stephanie ang kaniyang mamahaling Hermes bag. May kinapa siya roon at inilabas ang isang makapal at glossy na litrato. Ibinagsak niya iyon sa ibabaw ng mesa, saktong-sakto sa tapat ko.

“Look at it,” utos niya.

Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko. At sa sandaling iyon, parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Litrato iyon ng isang kasal. Isang bonggang kasal sa loob ng isang kilalang simbahan. At sa gitna ng litrato... nakatayo si Richard.

Nakasuot ng puting tuxedo, nakangiti nang napakatamis. At ang babaeng nakahawak sa braso niya, nakasuot ng kumikinang na wedding gown, ay ang babaeng mismong nasa harap ko ngayon.

“Photoshop...” nanginginig kong bulong. “P-Pwede 'tong i-edit! Hindi 'to totoo!”

“Really, Armea? Ganiyan ka ba kadesperadang maging asawa niya na pati katotohanan ay itatanggi mo?”

Sunod niyang inilabas ang isang nakatuping dokumento. Isang kopya ng PSA Marriage Certificate. Ibinuka niya iyon at inilapit sa mukha ko.

“Basahin mo. Ang pangalan ko. Ang pangalan niya. At ang petsa kung kailan kami kinasal.”

Sinundan ng nanginginig kong mga mata ang nakasulat sa papel. Richard Alcantara. Stephanie Alcantara. Date of Marriage...

Tatlong taon na ang nakalilipas.

Tatlong taon.

Saktong tatlong taon rin ang relasyon namin ni Richard.