LOGINChandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Chansen“Bago ka mag-react, wala akong kinalaman sa pag-imbita sa’yo ni Mommy sa lunch,” paliwanag ko agad habang tinatanggal ko ang relo sa pulsuhan ko. Medyo naiinis ako sa sarili ko dahil parang ako pa tuloy ang guilty. “Nagulat din ako nang makita kong magkakasama kayo.”“Wala naman akong sinasa
Hindi ko sila nakita pagpasok ko. Gusto ko silang lapitan ngunit naunahan na nila ako."Aba at ibang-iba talaga ha..." Tinignan nila ako ng mabuti."Tigilan niyo ako ng pang-aasar niyo ha.." nakangiti ko sa kanilang banta."Masama ba na purihin namin ang kagandahan at kaseksihan mo ngayon?" tugon ni
EstellaPakiramdam ko ay may pumipigil sa paghinga ko. Kakaloka! Bakit ba kailangang banggitin pa ng ginang ang pangalan ko? At mas nakakapanindig-balahibo, paano niya ako nakilala?“Excuse me?” halos pabulong kong tanong, pilit pinapakalma ang sarili. Hindi naman sa nagmamataas ako, gusto ko lang p
Napakagat ako ng labi at hindi ko agad sinagot ang tawag. Parte ng sarili ko ang nagsasabing, Don’t answer. Move on ka na sa life na ‘yon. Hindi na ikaw ang lalaking ‘yon. Pero may parte rin ng utak ko na curious, bakit ngayon?Ilang segundo lang pero parang eternity na. Tumutunog pa rin ang phone.







