ログインNakasuot siya ng simpleng gray na shirt at jogging pants, ngunit kahit gaano siya kasimple manamit, hindi pa rin nawawala ang natural niyang presensya. Gayunpaman, mas napansin ko ang seryosong ekspresyon sa kanyang mukha kaysa sa hitsura niya.Ibinaba ko ang cellphone ko at napabuntong-hininga.“Hi
MitchPagkagaling namin sa Tagaytay ay diretso naming hinatid sina Mama at Papa pauwi sa bahay. Ayaw sana nilang magmadali kaming umalis, ngunit pareho naming alam ni Chandler na kailangan na rin naming bumalik sa HQ. Ilang araw na rin kaming halos walang inasikasong trabaho at siguradong may mga ba
"Papa," panimula niya habang nakatingin kay Papa, "nagsampa na ng kaso ang kapatid ko laban sa taong nag-frame sa inyo."Agad na nawala ang ngiti sa mga mukha namin.Napatingin kaming lahat sa kanya."Sino?" tanong ni Papa habang bahagyang umayos ng upo.Hindi agad sumagot si Chandler na para bang g
MitchAng unang umaga namin sa Tagaytay ay nagsimula sa malamig na simoy ng hangin na pumapasok mula sa bahagyang nakabukas na bintana ng silid. Hindi ko agad iminulat ang aking mga mata. Nanatili muna akong nakahiga habang pinakikinggan ang katahimikan sa paligid.Matagal na rin mula nang makaranas
Mukhang si Chandler rin ay todo effort upang maging bahagi ng pamilya namin.Mabilis na naging abala ang buong bahay matapos naming maipasok ang mga gamit. Dahil ayaw ni Mama na masyadong mapagod si Papa, hinayaan niya ito sa sala kasama sina Kuya Arman at Chandler.Kami naman ni Ate Leslie ang napu
Mitch“Nagustuhan niyo ba?” tanong ni Kuya Arman kina Mama at Papa nang tuluyan kaming makapasok sa Airbnb na inarkila niya para sa aming pansamantalang pananatili.Matatagpuan iyon sa isang tahimik na bahagi ng Tagaytay kaya agad kong naramdaman ang preskong hangin na sumalubong sa amin. Malayo ito
EstellaNabanggit ko kay Chansen ang plano naming magkakaibigan para sa studio at agad kong napansin ang kislap ng excitement sa mga mata niya.“I’ll support you in any way I can, Wifey. Sabihin mo lang kung ano ang kailangan mo,” sabi niya habang nakaupo kami sa harap ng aking office table, kumakai
May lungkot na dumaan sa dibdib ko sandali; hindi ko mapigilan ang alaala ng mga taong sinayang ko noon, mga taong pinagsisisihan ko dahil sa sarili kong kapal ng mukha at tigas ng ulo na sinamahan ng pagkalito. Dapat siguro ay matagal na akong ganito, puno ng katahimikan at kasiyahan. Dapat noon pa
Estella“Sinasabi mo ba na sinisiraan ka namin?” tanong ni Mama na nakahawak pa sa dibdib niya habang nanlalaki ang mga mata. 'Yung tipong akala mo ay hindi makapaniwala kahit ramdam mo na nag-a-acting lang siya para sa audience.“Ayan na nga ang sinasabi ko, talagang walang utang na loob ang batang
Chansen“Estella…” mahina kong tawag habang mas hinigpitan ko ang hawak sa braso niya. Ramdam ko ang init ng balat niya sa palad ko, at doon ako tuluyang nalugmok sa tensyon.Gusto kong yakapin siya. Gusto kong halikan siya hanggang mawalan ng saysay ang lahat ng biro at asaran. Pero at the back of







