Mag-log inSino kaya?
MitchPinipilit kong ituon ang atensyon ko sa screen habang nagpapatuloy ang replay ng scrim namin, kasabay ng tuloy-tuloy na paliwanag ni Ryan tungkol sa mga naging mali namin sa rotation. Isa-isa niyang tinuturo ang mga delay, ang maling positioning, at ang mga pagkakataong dapat ay mas maaga kami
LilyHindi agad natapos ang pag-iikot namin ni Clarissa sa lower floors. Isa-isa niyang ipinakita ang iba’t ibang bahagi ng HQ, maayos at detalyado ang bawat paliwanag, ngunit habang nakikinig ako, malinaw sa akin na hindi iyon ang pakay ko. Hindi ako nandito para humanga sa sistema o sa ganda ng lu
LilyHindi ako nagtagal sa loob ng villa.Kahit gaano pa ito katahimik at kaayos, ramdam ko na hindi ako mapapakali kung mananatili lang ako roon. Sa bawat minutong lumilipas, mas lalo lang bumibigat ang mga iniisip ko, at mas lalo kong nararamdaman na hindi pwedeng hanggang doon na lang ako. Nakaup
LilyHindi agad nagsara ang pinto nang tuluyan itong isara ni Chandler; marahan lang itong sumara, pero sapat para marinig ko ang tunog na para bang may tuluyang nagtatapos. Nanatili akong nakatayo sa gitna ng villa, hindi gumagalaw. Ilang segundo pa ang lumipas bago tuluyang nawala ang presensya ni
ChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
GiannaMatapos malaman ni Chancy ang tunay niyang kalagayan, hindi ko maipinta ang ekspresyon sa kanyang mukha. Bumakas doon ang halo-halong damdamin. Disappointment, takot, at isang uri ng pangungulilang hindi niya masambit. Kita ko kung paano unti-unting naglaho ang pag-asa sa kanyang mga mata hab
Biglang tanong ni Tita, “May nobyo ka na ba ngayon, hija?” Natigilan ako. Bigla kong naisip si Chancy. Ang mga ngiti niya, ang kaswal naming ugnayan. Pero pagkatapos ng ilang segundo, binalikan ko ang katotohanang walang malinaw sa amin. Walang label. Walang katiyakan. Umiling ako. “Wala po.” Ngu
GiannaTahimik akong nakaupo sa gilid, nananatiling alerto sa bawat yabag ng ilang nurses at hospital personnel sa corridor ng operating room. Sa kabila ng bigat ng dibdib ko, pinilit kong manatiling kalmado. Hanggang sa mapansin kong nagsalita si Chansen, lumapit na mula sa kinaroroonan kasama si S
ChancyMaingat kong ipinarada ang sasakyan sa tapat ng restaurant kung saan ako nagpa-reserve. Malamig ang simoy ng hangin, pero mas malamig ang kaba sa dibdib ko.Pagkapatay ko ng makina, sabay kaming natahimik ni Gianna. Hanggang sa siya na mismo ang bumasag non habang tinatanggal ang seatbelt, ma






