LOGINMitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
MitchHindi ko alam kung anong mas nakakainis. Yung kaba na nararamdaman ko habang kaharap ko siya, o yung katotohanang kahit anong pilit kong magalit, hindi ko magawang panindigan hanggang dulo.Nakaupo pa rin ako sa kandungan niya.At oo, aware ako doon. Sobra...Ramdam ko yung init ng katawan niy
Saglit akong natigilan.Parang may kung anong kumalabit sa dibdib ko, hindi dahil guilty ako, kundi dahil alam kong mali ang dating nito kung iba ang makakakita. At mukhang gano’n na nga ang nangyari.Dahan-dahan akong tumingin pabalik kay Mitch, pilit pinapakalma ang sarili ko bago magsalita. “Hind
ChandlerMay kakaibang kaba na bumalot sa akin. Yung tipong hindi mo ma-explain kung saan nanggagaling, pero ramdam mo hanggang dibdib. Parang may mabigat na bagay na unti-unting pumipisil sa puso ko habang papalapit ang sandali na kailangan naming mag-usap.Mag-uusap daw kami.Plano ko naman na tal
Umiling siya, marahan, habang pinaglalaruan ang baso sa kamay niya. “Wala siyang kinuwento sa akin. Ang alam ko lang, nasa probinsya ang mga magulang niya. Every time na nagkukuwento siya tungkol sa kanila, laging masaya ‘yung tono niya. Yung tipong ramdam mong totoo. So, hindi ko talaga naisip na a
Estella Nagsimula na kaming magtrabaho pagkatapos ng aming maliit pero meaningful na meeting. Tahimik lang kami nina June at Vivian sa kani-kaniyang ginagawa, pero sa gitna non ay hindi ko mapigilan ang mapangiti. Ang AMS, na dati ay simpleng pangarap lang, unti-unti nang lumalaki. May tatlo na ka
Chansen Pansamantala kong inalis sa isip ko ang usapan namin sa dressing room, ayon na rin sa gusto ni Estella. Tama naman siya. Hindi ko kailangang hayaang sirain ng isang walang kwentang post ni Maui ang araw na ito. Lalo pa at special ang gabi na ‘to para sa kanya. Huminga ako nang malalim h
Natawa ako nang tuluyan. “Yeah, do that. Gusto kong mainggit sila sa maganda kong asawa.”Nagtawanan kami, at sa gitna non ay hinalikan ko ang tuktok ng ulo niya. Ako na rin ang naglagay ng hikaw sa tenga niya, maingat na parang natatakot akong masaktan siya.“Sen,” tawag niya pagkatapos.Tumigil ak







