LOGINAt base sa paraan ng paglambot ng kanyang ekspresyon nang magtagpo ang aming mga mata, alam kong pareho kami ng nararamdaman.Sa kabila ng pagod na bakas sa kanyang mukha, para bang agad ding gumaan ang pakiramdam niya nang makita ako.Talaga yata na ang isa't isa ang hinahanap namin sa pagtatapos n
Mitch“Anak, umuwi na kayo ni Chandler at ako na ang bahala dito kasama ang Papa mo.”Napatingin ako kay Mama nang marinig ko ang sinabi niya. Kanina pa niya sinusubukang kumbinsihin kaming huwag nang magpalipas ng gabi sa ospital, pero alam kong hindi iyon mangyayari nang ganoon kadali. Hindi pagka
Ayaw naming makita nina Mama at Papa na dala pa rin namin ang galit at tensyon mula sa nangyari.Sapat na ang mga problemang pinapasan nila.Hindi na namin kailangang dagdagan pa.Kaya nang maramdaman naming pareho na kalmado na kami, sabay kaming lumakad pabalik sa silid.At nang mabuksan namin ang
MitchNapatingin ako kay Kuya Arman matapos mawala sa aking paningin ang grupo ni Flor. Unti-unti nang humuhupa ang galit na kanina ay halos mawalan ako ng kontrol dahil sa mga salitang ibinato nila kay Papa, ngunit kasabay niyon ay ang pagpasok ng hiya.Hindi ko kasi inasahan na makikita ni Kuya an
Kaya habang nakatingin ako kay Flor, isang tahimik na pangako ang nabuo sa isip ko.Anuman ang katotohanan, hahanapin ko iyon.At kapag napatunayan kong may kinalaman siya sa lahat ng ito, sisiguraduhin kong haharap siya sa lahat ng consequences ng mga ginawa niya.Hindi dahil gusto kong gumanti.Ku
Kapag sinabi niyang aayusin niya ang isang bagay, hindi siya titigil hangga't hindi niya nagagawa.Kaya kahit napapalibutan kami ngayon ng mga mapanghusgang tingin at masasakit na salita, hindi ako natitinag.Dahil alam kong may katotohanan sa likod ng lahat ng ito.At kapag lumabas iyon, hindi ko n
Estella “So, next week na ang big day. Anong pakiramdam, soon-to-be Mrs. Lardizabal?” tanong ni June habang umiikot-ikot sa swivel chair, parang batang nilamon ng kape at excitement. Napairap ako pero hindi ko napigilang mapangiti. “Tinatanong pa ba ‘yan? Eh ‘di super excited!” singit ni Vivian, s
ChansenNagsimula nang mag-ikot ang pamilya Palanca. Isa-isa nilang nilalapitan ang bawat mesa, may kasamang formal smile at practiced greetings habang ipinapakilala ang kanilang bunsong anak.Kung titingnan, parang mas matanda pa si Maui kay Tristan. Siguro ay dahil sa hirap na pinagdaanan niya, ki
Estella “So, napagdesisyunan niyo na every Tuesday and Thursday ka na lang muna papasok dito, ha? Dahil sa pagbubuntis mo?” Nakangiti akong tumango habang nakatingin kay June na obvious na pilit pinipigilan ang excitement sa mukha niya. Umikot agad ang mga mata nila ni Vivian bago sabay din silan
Estella Kita ko ang kaba sa mukha ni Chansen. Halos hindi siya mapakali sa kinauupuan niya, pa-tap tap ng daliri sa hita, sabay kagat-labi na parang may gusto siyang sabihin pero pinipigilan. Hindi ko siya masisisi. Kasi kahit ako, ramdam ko ang bawat pintig ng puso ko na parang gusto nang tumalon







