MasukRooting for you ang mga follower...
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Estella Napaigtad ako nang biglang tumunog ang cellphone ko. Napatingin ako sa screen at agad kong nakita ang pangalan ni Tristan. Dinampot ko sabay open ng message. Tristan: Papunta na ako. Okay lang ba if d’yan na rin sa studio mo ako mag-lunch? Me: Okay lang. Tristan: Thanks. Me: Ingat. Tr
Napailing ako at nagkibit-balikat bago bumaling muli sa harap. Okay, time to socialize. Para din naman ito sa future naming dalawa.Nag-umpisa na kaming makihuntahan sa ibang negosyante. Business talk dito, investments doon. Hanggang sa biglang may nagtanong.“So, Chansen,” sabi ng isa, isang kilala
Chansen Ano ba ‘to? Bakit parang may kakaiba akong nararamdaman? Para bang may mangyayaring hindi ko magugustuhan. ‘Yun tipong hindi mo maipaliwanag pero ramdam mo na lang sa dibdib mo. Bigla tuloy akong kinabahan. Gusto ko na sanang yayain si Estella na umuwi na lang kami, pero baka isipin niya
Estella Simula nang malaman namin ni Chansen na buntis ako, naging sobrang protective siya. Parang kahit simpleng lakad ko lang papunta sa kusina, kailangan may bantay ako. Naiintindihan ko naman kasi kahit ako, naging paranoid na rin. Ayaw ko nang maranasan ulit ‘yung sakit na halos ikawasak ko no







