MasukChandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Estella Concerned sa akin ang mga in-laws ko. Nagsitawagan sila isa-isa, nangangamusta, at halos pare-pareho ang sinasabi—na ‘wag ko raw pansinin ang mga post ni Maui. “Estella, please, huwag mo na lang pansinin ‘yung mga pinopost niya, ha? She's Chansen past, okay,” sabi pa ni Mommy sa kabilang l
Mas humigpit pa ang pagkakahawak niya sa likod ng bewang ko. Ramdam ko ang bigat ng bawat hinga niya habang unti-unti niyang inaangat ang mukha ko gamit ang isang kamay. Ang hinlalaki niya, marahan niyang hinagod sa ilalim ng baba ko, tapos sa gilid ng panga, slow, deliberate, almost tender.“Believ
“What did she do?” tanong ko, bahagyang nag-aalangan, pero curious pa rin. May ginawa siya pagkatapos naming umalis ng gabing 'yon? Wala naman akong nabalitaan.“Yung ginawa niya sa’yo,” sagot niya agad, diretso, walang pasakalye. “Nalimutan mo na ba ‘yon?”Parang biglang lumamig ang paligid. Saglit
“Wow,” sabi niya sa malalim pero playful na tono. “May fans ka pala dito, Mrs. Lardizabal.” Natawa ako. “Hindi naman ‘fan’, noh. Friendly lang.” “Friendly?” ngumiti siya. “Friendly ba ‘yung may spark sa mata?” Napasinghap ako at napairap. “Grabe ka talaga, Sen. Parang may built-in lie detector ‘y







