Billionaire's Love at First Met

Kabanata 1

Hindi ko naman talaga planong magkaroon ng kakaibang kuwento sa Manila. Ang gusto ko lang ay matapos nang maayos ang tatlong linggong assignment ko, makuha ang approval ng kumpanya, at makauwi nang walang problemang iuuwi sa Bukidnon. Simple lang, hindi ba? Trabaho lang, walang drama, at lalong walang lalaking gugulo sa tahimik kong buhay. Pero mukhang hindi iyon ang plano ng tadhana para sa akin.

Dumating ako sa Manila na may dalang dalawang maleta, isang laptop, at napakaraming dokumentong kailangan kong ayusin. Excited ako noong una. Sino ba naman ang hindi matutuwa kapag nabigyan ng pagkakataong magtrabaho sa isa sa pinakamagagandang lungsod sa mundo? Pero nang gabing iyon, habang naglalakad ako sa gitna ng malamig na ulan, nagsimula akong magtanong kung bakit ba hindi na lang ako nanatili sa hotel hanggang kinabukasan.

Hindi ko kabisado ang lugar. Ilang beses ko nang tiningnan ang mapa sa cellphone ko, pero pakiramdam ko, mas lalo lang akong naliligaw sa bawat kanto. Halos wala nang tao sa paligid, at ang mga ilaw mula sa mga gusali ay hindi sapat para mawala ang kaba ko. Tiningnan ko ang baterya ng cellphone ko. Labing-apat na porsiyento na lang.

“Ayos! ,” bulong ko sa sarili ko. “Talagang ngayong gabi pa tayo mamamatay.”

Hindi ko alam kung ang cellphone ko ang tinutukoy ko o ang natitira kong pasensiya. Binilisan ko ang paglalakad habang pilit na sinusundan ang direksiyong ipinapakita ng mapa. Basa na ang manggas ng damit ko, at hindi na rin nakakatulong ang manipis kong jacket laban sa malamig na hangin. Gusto ko nang makarating sa apartment na inilaan ng kumpanya para sa akin. Gusto ko nang maligo, magpalit ng damit, at kalimutan ang gabing ito.

Kaya nang huminto ang isang itim na sasakyan sa tabi ko, natural lang na kinabahan ako.Hindi agad bumukas ang p***o. Nanatili lang itong nakahinto habang patuloy na pumapatak ang ulan sa bubong nito. Napatingin ako sa paligid, umaasang may ibang tao akong makikita, pero halos. Wala nang dumaraan sa kalsada.

Maya-maya, bumukas ang p***o. Isang lalaki ang bumaba mula sa sasakyan. Matangkad siya, nakasuot ng maitim na coat, at halatang hindi siya basta-bastang taong sanay maglakad sa ulan nang walang dahilan. Maayos ang tindig niya, kalmado ang kilos, at kahit madilim ang paligid, malinaw kong nakita ang seryosong ekspresyon sa mukha niya. Hindi ko alam kung bakit, pero bigla kong nakalimutang tingnan ang mapa ko. Lumapit siya nang sapat para iabot sa akin ang hawak niyang payong.

"Kunin mo,” sabi niya saakin. Napatingin ako sa payong at saka sa kanya. “Eh paano ka?”

“May sasakyan ako.” Diretso ang sagot niya, na para bang iyon na ang pinakasimpleng paliwanag sa mundo. Tiningnan ko ulit ang payong. Hindi ko siya kilala. Hindi ko rin alam kung bakit siya huminto para tulungan ang isang estrangherang basang-basa at halatang naliligaw. Pero sa kabilang banda, hindi naman niya ako pinipilit na sumakay sa kotse niya. Payong lang ang iniaalok niya. Kaya tinanggap ko iyon. “Salamat,” sabi ko sa kanya. Tumango lang siya. Walang mahabang paliwanag, walang pilit na ngiti, at walang tanong tungkol sa pangalan ko. Pagkatapos, bumalik siya sa sasakyan. Akala ko aalis na siya, pero nang magsimula akong maglakad habang sinusundan ang mapa, napansin kong dahan-dahang umaandar ang kotse sa likuran ko.

Napalingon ako. Nandoon pa rin siya. Hindi naman siya masyadong malapit para matakot ako, pero sapat ang layo para malaman kong hindi rin niya ako basta iniwan sa madilim na kalsada. Sa ilang pagkakataon, napapatingin ako sa likuran ko upang matiyak na naroon pa rin ang sasakyan. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o mas kabahan.

“Baka naman security detail ito, bulong ko sa sarili ko. “O baka talagang napakabait lang ng mga mayayaman dito.” Napailing ako sa sarili kong iniisip. Wala akong sapat na impormasyon para mag isip nang kung ano-ano. Ang alam ko lang, gusto kong makarating nang ligtas sa apartment. Pagkaraan nang ilang minuto, nakita ko rin ang gusaling hinahanap ko. Huminto ako sa tapat nito at muling lumingon sa kalsada.

Nandoon pa ang itim na sasakyan. Hindi ko na makita nang malinaw ang mukha ng lalaki sa loob, pero saglit na nanatili ang kotse bago ito tuluyang umalis. Sinundan ko iyon ng tingin hanggang sa mawala sa paningin ko. Nakatayo pa rin ako sa ilalim ng payong nang mapagtanto kong hindi ko man lang naitanong ang pangalan niya. Hindi ko rin alam kung bakit ko iyon naisip. Isa lang siyang estrangherong tumulong sa akin. Malamang, bukas ay makakalimutan ko na ang nangyari. Iyon ang sinabi ko sa sarili ko bago ako pumasok sa apartment.

Kinabukasan, maaga akong nagising upang maghanda para sa unang araw ng trabaho. Mas maayos na ang pakiramdam ko matapos ang mainit na shower at sapat na tulog. Habang nag-aalmusal, sinuri ko ang mga dokumentong kailangan kong dalhin sa opisina at muling binasa ang schedule ng mga meeting. Isa lang ang nasa isip ko: kailangan kong magpakitang-gilas. Hindi ako ipinadala nang kumpanya sa Manila para magbakasyon. May responsibilidad akong tapusin ang assignment sa loob ng tatlong linggo, at ayokong masayang ang tiwalang ibinigay sa akin. Pagdating ko sa opisina, sinalubong ako ng mga empleyadong abala sa kani-kanilang trabaho. Malinis ang buong lugar, moderno ang disenyo, at halos lahat ay tila alam na alam ang kanilang ginagawa. Medyo nakaka-intimidate, pero pilit kong itinuwid ang tindig ko.

Kaya ko ito. Trabaho lang. Iyon ang paulit-ulit kong sinabi sa sarili ko habang papunta sa conference room. Nang magsimula ang meeting, ipinakilala sa amin ang pangunahing kliyente ng proyekto. Nakaupo ako sa gilid ng mahabang mesa, hawak ang notebook ko, nang bumukas ang p***o. At doon ko siya nakita. Ang lalaking nag-abot sa akin ng payong kagabi. Pumasok siya na tila walang anumang dahilan para magmadali. Nakasuot siya ng maayos na suit, at iba ang dating niya sa loob ng opisina. Kung kagabi ay isa lang siyang estrangherong tahimik na tumulong sa akin, ngayon ay malinaw na hindi siya isang ordinaryong tao.

“Mr. Adrian Laurent,” pagpapakilala ng isa sa mga executive. “Owner of Laurent Holdings.”

"Laurent Holdings?" Hindi ko kailangang magtanong kung gaano kalaki ang kumpanyang iyon. Narinig ko na ang pangalan nito habang naghahanda para sa assignment. Isa iyon sa mga kumpanyang may malawak na impluwensiya sa Manila, at si Adrian Laurent ang lalaking nasa likod nito. Isa rin siya sa pinakamayayamang negosyante sa rehiyon. At siya ang pangunahing kliyente namin.

Napahigpit ang hawak ko sa panulat. Sandali lang. Siya ba talaga iyon? Umupo si Adrian sa pinakadulo ng mesa at nagsimulang makinig sa mga ulat. Hindi siya maingay, pero kapag nagsasalita siya, kusang tumatahimik ang mga tao. Hindi niya kailangang lakasan ang boses para makuha ang atensiyon ng lahat. Sapat na ang maikli niyang mga tanong at diretsong mga sagot para malaman ng bawat isa na seryoso siya sa trabaho. Habang nagpapatuloy ang meeting, pilit kong ibinalik ang atensiyon ko sa mga dokumento. Hindi puwedeng magpadala ako sa pagkagulat. Hindi rin puwedeng isipin niyang kilala ko siya dahil lamang sa nangyari kagabi.

Pero minsan, nahuhuli ko siyang nakatingin sa direksiyon ko. Hindi ko alam kung nagkataon lang iyon o talagang napansin niya ako. Pagkatapos ng meeting, abala ang lahat sa paghahanda para sa susunod na bahagi ng proyekto. Pinili kong manatili sa aking mesa upang suriin ang mga datos at ayusin ang ilang bahagi ng report. Ayokong may makalusot na pagkakamali, lalo na ngayong alam kong personal na sinusubaybayan ni Adrian ang proyekto.

Hindi ko namalayang lumipas na ang ilang oras. Nang iangat ko ang ulo ko mula sa laptop, napansin kong halos wala nang tao sa paligid. Sumakit na rin ang mga mata ko sa kakatingin sa screen, at saka ko lang napansing hindi pa pala ako kumakain nang maayos. May isang bote ng tubig at isang lalagyan ng pagkain sa tabi ng laptop ko. Napatingin ako sa mga iyon, saka sa paligid. “May nag-iwan ba nito?” tanong ko sa katrabahong dumaan sa mesa ko.

“Pinautos ni Mr. Laurent sa katiwala niya na dalhin yan sayo,” sagot niya. Napahinto ako. Si Adrian? Tumingin ako sa dulo ng opisina, kung saan naroon ang Bintana ng office niya. Hindi ko makita kung ano ang ginagawa niya sa loob, pero bigla kong naalala ang payong kagabi. Dalawang beses na niya akong tinulungan sa loob lamang ng wala pang isang araw. Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat o magtaka kung bakit niya iyon ginagawa. Marahil, likas lang siyang mapagmasid. Marahil, ayaw lang niyang may empleyadong mahimatay dahil nakalimutang kumain. O marahil, may dahilan siyang hindi ko pa naiintindihan.

Ayokong gumawa agad ng kuwento sa isip ko. Isa siyang matagumpay na negosyante, at ako naman ay isang empleyadong may tatlong linggong assignment na kailangang tapusin. Mas mabuting panatilihing malinaw ang hangganan ng trabaho at personal na buhay. Iyon ang plano ko. Pang-ilang araw ko pa lang sa Manila pero nagsisimula nang maging komplikado ang mga bagay-bagay. Hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa lalaking hindi ko dapat nakilala.

Akala ko, doon na matatapos ang lahat.

Ngunit nang makarating ako sa apartment, may natanggap akong email mula sa aming project manager. Tungkol iyon sa bagong iskedyul ng trabaho kinabukasan. Binuksan ko ang kalakip na dokumento at mabilis na binasa ang mga detalye. Sa huling bahagi nito, may isang pangungusap na agad nakakuha ng pansin ko. "Simula bukas, si Isabel ang direktang makikipag-ugnayan kay Mr. Adrian Laurent at sasama sa lahat ng mahahalagang pagpupulong sa loob ng susunod na tatlong linggo". Napahawak ako sa noo. Tatlong linggo?

Araw-araw ko siyang makikita. Araw-araw ko siyang makakausap. At sa bawat araw na iyon, kailangan kong patunayang kaya kong maging propesyonal sa harap ng lalaking dalawang beses nang nagpakita ng kabaitan sa akin. Pero bago ko pa maisara ang email, may panibagong mensaheng pumasok mula sa hindi kilalang numero. "Isabel, siguraduhin mong bukas ay makakausap kita nang tayong dalawa lang". Napatingin ako sa pangalan ng nagpadala. Adrian Laurent.

Pang ilang araw pa lang ako sa Manila, pero nagsisimula nang maging komplikado ang mga bagay-bagay. Hindi dahil sa trabaho. Kundi dahil sa lalaking hindi ko dapat nakilala. At ang mas nakakaabala? Pakiramdam ko, hindi pa iyon ang huling pagkakataong magkikita kami.