LOGINUy, nakakadama ba ng jelly ace si Chandler?
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
Channing“Ayaw mong magalit ako pero kanina pa ako dumating ni hindi ka humalik sa akin.”Natigilan ako. Oo nga, kaya natural lang na magalit siya sa akin. “I'm really sorry, babe.”“Nawala sa isip mo dahil sa babaeng yon!”“I’m really sorry, babe. Huling beses na itong mangyayari ‘yon, hindi na ma
Arnie“So, huli na akong nakaalam ng pagdating mo?” nanunukso kong tanong kay Christian. Nasa isang fast food chain sa loob ng mall na pag-aari ni Lander kami para kumain at magkatabi silang nakaupo ni Selena sa harap ko na hiyang hiyang nakangiti sa akin.Ang siste ay three days ago pa pala siya na
“What do you mean?” tanong ko na. Ayaw ko kasi ng paligoy ligoy.“Uhm, I saw her in LR with—”“With?” tanong ko. Bakit ba kasi may pabitin pa siyang nalalaman? Naiinis ako kapag ganono eh, manong sabihin na kung ano ang gusto niyang sabihin.Hindi pa rin siya umimik, bagkus ay kinuha niya ang kanyan
“What kind of artist?” tanong ko na lang kahit na may konting kurot pa rin ng pagseselos akong nararamdaman.“Singer,” tugon niya.“Fuck!”“Why?” gulat niyang sabi.“Hindi ba at ang hihilig ng mga girls at poging pogi sa mga magagaling kumanta?”Natawa siya sa tanong ko kaya naman sinimgangutan ko s







