LOGINUy, nakakadama ba ng jelly ace si Chandler?
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Mitch“Ano, ngiting-ngiti?” nakangising tanong ni Cecilio habang nakasandal sa likod ng upuan ko, halatang aliw na aliw sa itsura ko.Napailing na lang ako, pilit tinatago ang ngiti kahit alam kong huli na ang lahat. Simula nang sabihin ko sa kanila na pwedeng bumalik si Chandler anytime, parang nag
At syempre, si Mitch.Sa aking Love, hindi pa rin kami nagvi-video call. Hanggang chat at tawag lang muna. Hindi dahil ayaw ko—kabaliktaran pa nga. Pero may isang bahagi sa akin na gustong panatilihin ang suspense, ang anticipation, yung unang pagkikita namin ulit na hindi dumaan sa screen.Hindi ko
Chandler“Glad to see you again, man.” Marahang tinapik ni Harry ang balikat ko, sapat lang para ipaalam na totoo ako, na hindi lang ako alaala o bangungot na bumalik para guluhin ang isip nila. Nakaupo siya sa kama, may mga benda pa sa braso at tagiliran, habang ako naman ay nakatayo sa tabi niya,
Parang may biglang nabunot sa dibdib ko sa narinig kong iyon. Tatlong araw. Hindi man agad-agad, pero sapat na para magkaroon ako ng malinaw na timeline—isang konkretong petsa na pwede kong panghawakan.“Thank you, doc,” sagot ko, seryoso pero ramdam ang pasasalamat sa boses ko.Tumango siya bilang
Napasinghap ako. “Invested sa trabaho,” mabilis kong depensa.“Sure ka?” taas-kilay niyang tanong. “O invested sa taong binabantayan mo?”"Kuya, be serious.""I am serious," sagot niya, sabay sandal sa upuan na parang wala lang pinag-uusapan namin. "Bakit, hindi ba pwedeng pagsabayin ang mission at
Chanton“Chanton,” bungad agad ni Kuya Lualhati nang sagutin niya ang tawag ko. Rinig ko pa yung faint na kaluskos sa background, parang nasa office siya. “Nasaan ka ngayon?”“Honey’s condo,” sagot ko habang pinasadahan ko ng tingin ang paligid, sinisigurado kong naka-lock lahat ng pinto.“Are you f
Honey“I understand na gusto mo ulit maging malaya. Yung tipong makagalaw ka nang hindi kinakabahan, yung magawa mo lahat ng gusto mo…” Huminga siya nang malalim, at shit, bakit parang lalong lumalim ang boses niya? Bakit parang may kung anong electricity na tumagos sa ’kin? “But Hon…”Damn. Bakit g
ChantonI carried her again back into her room, carefully, kahit sobrang bigat na din ng dibdib ko sa galit. Ramdam ko ang paninigas ng panga ko dahil hindi ko namamalayang nagtatagis na pala ang bagang ko. I hated seeing her like this—pained, lutang, at pilit na kinakalma ang sarili.Habang inaayos







