MasukUy, mukhang may Ryan na nahuhulog...
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
ChantonPangatlong gabi na namin dito sa bahay ni Kuya Chase. Hindi talaga ako makatulog, kaya matapos kong maligo, tumambay muna ako sa balcony. Sobrang fresh ng hangin, pero parang mas masakit sa puso yung excitement na hindi ko ma-explain. Napatingin ako sa kabilang pinto, sa kabila non ay ang si
No hesitation. No remorse.Just the way it should’ve been years ago.“Naiintindihan mo ba ako, Jacob?” tanong ko, mababa at diretso, walang space para magtanong pa siya. Kita ko sa mukha niya na parang wala na talaga siyang ibang choice kundi sumunod. “Siguraduhin mo na ire-report mo sa’kin lahat ng
“Shit,” I muttered under my breath.Napalingon kasi ako, and ayun sila…She was smiling and laughing with Jacob again. Yung effortless, soft smile niya na lagi kong nakikita sa kanya pero wala kapag ako ang kaharap. At si Jacob—hayop talaga—nakangisi habang pinupunasan niya ang pawis sa noo ni Honey
HoneyHinatid ako ng mga kaibigan ko pauwi. Hindi ko na talaga na-control ang pag-agos ng mga luha ko; parang walang balak tumigil, lalo na kapag naaalala ko yung eksenang parang sumaksak sa dibdib ko nang paulit-ulit.Sa biyahe pa lang, tahimik akong nakatingin sa bintana habang nagpa-fog na ang sa







