LOGINPakilike, comment and gem votes po. Maraming salamat!
“Hey,” mahina niyang sabi habang marahang hinihimas ang likod ko.Sa simpleng salitang iyon ay parang biglang bumigat ang mga mata ko.Hindi ko namalayang ganito pala kabigat ang dala ko hanggang sa may yumakap sa akin.Naghiwalay rin kami makalipas ang ilang segundo.“Nasaan si Papa?” tanong niya.
Hindi ko naman sinabi.Hindi rin ako umiiyak.Pero somehow, alam niya.“I’m okay,” pilit kong sabi.Mahina siyang natawa.“You always say that.”Napabuntong-hininga ako.Nakakainis siya minsan.Pero sa paraan na nakakagaan ng loob.At habang naririnig ko ang boses niya ay pakiramdam ko ay unti-untin
Huminga ako nang malalim.Sobrang natakot ako kanina.Hindi ko man lang napansin na nanginginig pala ang mga kamay ko hanggang sa ilapat ko ang mga iyon sa kandungan ko.Pinikit ko sandali ang mga mata ko at pilit pinapakalma ang sarili.Pakiramdam ko ay muntik na siyang mawala sa amin.Hindi ko man
MitchTinitigan kong mabuti si Papa habang hawak ko pa rin ang kamay niya.Kahit sinabi na ng doktor na stable na siya, hindi pa rin tuluyang nawawala ang kaba sa dibdib ko. Pakiramdam ko ay kailangan ko siyang bantayan nang matagal, kailangan kong makita mismo na maayos ang paghinga niya at hindi n
“Pa…”Marahan siyang napalingon.At nang makita niya ako, mahina siyang ngumiti.“Anak.”Doon tuluyang nangilid ang luha ko.Agad akong lumapit at hinawakan ang kamay niya.Mainit pa rin.Salamat.“Bakit mo kami tinatakot ng ganito?” pilit kong biro kahit nanginginig ang boses ko.Mahina siyang nata
Magulo ang buhok niya at namumugto ang mga mata.At nang makita niya ako ay lalo siyang napaiyak.“Ma…” mahinang tawag ko nang makalapit.Agad ko siyang niyakap.Mahigpit.Pakiramdam ko ako na rin ang kumakapit.“Mitch…” nanginginig niyang sabi habang nakakapit sa akin. “Ang Papa mo…”Kasunod noon a
EstellaIsang linggo na ang lumipas mula nang huli kaming mag-usap ni Nash. Mas magaan na ang pakiramdam ko dahil nasagot na ang tanong na matagal ng nasa isipan ko. Hindi ako naging masaya sa naging dahilan niya dahil siya lang ang nagdesisyon ng dapat sana ay ako. Pero tuloy pa rin ang takbo ng bu
ChansenTatlong magkasunod na katok ang pumunit sa tahimik na atmosphere ng opisina ko. Mabilis akong nag-angat ng tingin mula sa laptop screen at halos mapahinto sa paghinga nang bumukas ang pinto. Una kong nakita si Sophie, ang bago kong assistant, at kasunod niya… si Maui, na may bitbit na ngitin
EstellaNawe-weird-uhan talaga ako kay Chansen. Like, hindi ko in-expect na mag-aaksaya siya ng oras para lang dumaan sa akin sa lunch break. Alam naman niya kung gaano kabigat ang traffic kahit na sa ganong oras, tapos bigla siyang magpupumilit dito? Hindi biro ‘yon. Kahit sabihin mong “patay na or
“Wala kang choice, ibigay mo na lang,” sabi ko, tinangkang gawing biro kahit ramdam ko na may halong pakiusap ang tono ng boses ko.Pinaglaruan niya muna ang cellphone sa kamay niya, paikot-ikot sa pagitan ng mga daliri, bago siya nagsalita. “You know what, my contact number is not for everyone.”Ba







