THE DEVIl'S DOUBLE

Sabi nila, ang kasal ang pinakamagandang araw sa buhay ng isang babae. Araw ng puting belo, mga bulaklak, at mga pangakong susumpaan habangbuhay. Araw ng dalawang taong nagmamahalan ng tunay.

Ngunit para sa akin, ito ang araw ng pagkakakulong. Ang araw na tuluyang isinilid ako sa hawlang gawa sa ginto—kumikislap sa mata ng iba, ngunit sa loob ay puro kadiliman.

Hindi ko siya pinili. Pinili siya ng sitwasyon, ng mga pangyayaring sumira sa buhay ko. Pinili siya ng utang na iniwan ng namatay kong pamilya. Pinili siya ng kompanyang halos gumuho na. Ako ang naging kabayaran. Ako ang naging kasunduan. Ako ang naging pag-aari. Ako ang naging kapalit.

Damon Alexandrie Salvador..

The wedding ceremony just ended. Nakatayo siya ngayon sa tabi ng bintana ng marangyang silid, hawak ang baso ng alak. Ang mga mata niyang malamig ay nakatuon sa akin, parang pinapako ako kung saan ako nakaupo.

Hindi ko alam kung ano ang pumapasok sa isip niya. Para akong nasusunog sa bawat titig niya sa akin.

Walang nagsasalita sa aming dalawa. Tahimik ang buong silid. Wala rin naman akong planong magsalita.

"Why are you so quiet?" tanong niya bigla, habang iniikot ang alak sa baso. Malamig. Matalim. Walang puwang para sa pagtutol. Halos mangilabot ako ng marinig ang boses niyang iyon.

Hindi ako sumagot. Wala akong maisagot. Ano naman ang sasabihin ko? Na natatakot ako? Na gusto kong tumakas? Lumayo? Na ayaw ko siyang makita?

Lumapit siya nang mabigat ang bawat yabag, parang martilyong dumadagundong sa dibdib ko. Humigpit ang kapit ko sa laylayan ng gown ko, para bang iyon na lamang ang natitirang proteksiyon ko laban sa kaniya.

"You're mine now, Elena," aniya, ang boses niyang mababa at tiyak.

Naupo siya sa kama at inilapit ang sarili sa akin. Napigilan ko ang aking paghinga ng bigla niyang sininghot ang aking leeg. Tumindig lahat ng balahibo ko sa katawan at mas humigpit ang kapit ko sa gown ko. Umiling iling ako, pilit na pinipigil ang luha.

Alam ko na ang kasunod nito eh. Kaya mas lalo akong natatakot. Pagkatapos ng kasal, siyempre honeymoon.

"Please... Damon. Huwag ngayong gabi."

Napangisi siya, mapait, puno ng panunuya.

"Tonight is not optional. Don't tell me you thought you could wear my ring, take my name, and then refuse me?"

Sumikip ang dibdib ko.

"Hindi ako handa. Hindi ko ito gusto," mahina kong sagot.

Bahagya niyang inilayo ang mukha sa akin pero ilang dangkal lang ang layo kaya kabadong kabado padin ako.

 Naamoy ko ang alak sa hininga niya, naamoy ko rin ang mamahaling pabango na bumabalot sa kanya. Isang halimuyak na hinahangaan ng lahat ng babae—pero sa akin, amoy kulungan iyon. Nakakatakot. Nakakakilabot.

"You think you have a choice?" bulong niya, ang init ng hininga niya'y kumakapit sa balat ko.

"Damon, please," pagsusumamo ko, halos pabulong. "Kahit ngayong gabi lang..."

Ngunit tumawa lang siya, mababa at puno ng panunukso.

"You don't get to beg, Elena. You obey."

Napapikit ako, pinipigilan ang luha na tuluyang bumagsak. Ngunit ramdam ko ang bigat ng kamay niyang dumapo sa hita ko—mabigat, malamig, parang bakal na posas.

Nangilabot ako. Parang gusto kong putilin ang kamay niyang iyon..

"Don't cry," malamig niyang sambit.

"A Salvador wife doesn't cry. You hold your head high. You smile. You show the world perfection."

Humigpit ang kapit ko sa kutson.

"I'm not your perfection, Damon. I'm just your prisoner."

Saglit siyang natigilan, at muling sumilay ang ngisi niya.

"Exactly. And prisoners don't get to choose."

Hindi ko na napigilan ang luha ko. Isa, dalawa, hanggang sa bumuhos ang lahat. Pinipilit kong umiwas sa mga mata niya, ngunit hinawakan niya ang aking baba at marahas na itinapat ang mukha ko sa kaniya.

"Look at me, Elena," utos niya.

Umiling ako at ipinikit ang mga mata. "Ayoko."

"Look at me!" Umalingawngaw ang boses niya, mabigat at puno ng galit. Napilitan akong dumilat tumitig sa gwapo niyang mukha hanggang sa magtagpo ang aming mga mata. Sobrang lamig ng titig niya. At doon ko nakita ang isang bagay na hindi ko inaasahan—hindi lang galit, kundi pagmamay-ari. Isang bagay na mas mabigat pa sa anumang rehas.

"Hindi mo ako mahal. Hindi mo ako kilala." mahina kong bulong, halos hindi ko alam kung narinig niya.

Tumawa siya, malutong, puno ng panlilibak.

"Why would I? Love? That's for the weak. I don't need your love, Elena. I only need your obedience."

"Then, you will never have me," sagot ko, nanginginig ang boses.

Muling kumislap ang galit sa mga mata niya, ngunit sa ilalim ng galit na iyon ay may bahid ng kung ano—isang bagay na pilit niyang itinatago.

"Don't test me," aniya, halos marahas. "You're mine. Whether you like it or not."

Nang mga sandaling iyon, tuluyan akong nabasag. Sa loob ng ilang oras mula nang ikasal kami, ramdam ko na ang bigat ng magiging buhay ko sa tabi niya. Ang bawat salita niya'y parang latigo, ang bawat galaw niya'y parang bagyo.

Ngunit sa ilalim ng lahat ng iyon, may tanong na kumakapit sa dibdib ko. Sa ilalim ba ng kanyang kasamaan ay may tinatago siyang lihim? May puso ba siyang marunong masaktan, marunong magmahal?

Hindi ko alam.

Ang alam ko lang, ngayong gabing ito, sinelyuhan niya ang kapalaran ko.

At doon ko isinumpa sa sarili ko..... hindi ako iibig sa lalaking ito. Hinding-hindi.

Ngunit habang nakatitig ako sa malamig niyang mga mata, hindi ko maipaliwanag kung bakit may kirot na kumislot sa puso ko. Parang banta. Parang babala.

"Get up. Be ready when I get back. I want you on my bed, Elena." matigas niyang saad. May ngising sumilay sa kaniyang mga labi.

Napaigtad ako ng dumaosdos ang kamay niya papunta sa tuhod ko, pataas ulit sa aking mga hita.

"Naked." bulong niya malapit sa aking tenga. Halos magdugo na ang labi ko dahil sa pagkagat ko. Tuluyang tumulo ang aking luha ng maramdaman ang mainit at basa niyang dila sa aking leeg.

Ilang segundo lang iyon bago siya tuluyang lumayo sa akin at lumabas ng kwarto.

Napahagulgol ako at niyakap ang sarili.Wala akong magawa. Kahit gustuhin ko mang itulak siya kanina, ano pa bang saysay niyon? Walang sinuman ang makakapagligtas sa akin mula sa sitwasyong ito.

I just need to accept it.. and live with it. But I won't ever give up hope.

Darating ang araw na makakawala ako. Darating ang araw na hindi na ako magiging alipin ng pangalan niya. At kung kasalanan ang maghangad ng kalayaan, handa akong maging makasalanan kaysa habambuhay na mabulok sa hawlang ito.