From Ugly Duckling To His CEO Secretary

Masaya akong naglalakad papunta sa opisina niya, ang bawat hakbang ko ay magaan at puno ng pag-asa. Sa aking kamay ay hawak ko ang maliit na ultrasound picture—ang pinakamahalagang larawan sa buhay ko ngayon. Dalawang linya. Positibo. Magiging tatay na siya.

Hindi ako perpekto. Alam ko ‘yon. Makapal ang kilay ko, maraming tigyawat sa mukha ko, at medyo mataba ako kumpara sa ibang babae. Madalas akong tuksuhin at pagtawanan. Pero sa kaniya… akala ko tanggap ako. Akala ko mahal niya ako. Akala ko iba ako sa lahat.

Kaya naman punong-puno ng ngiti ang aking mga labi habang papalapit ako sa p***o ng kaniyang opisina. Gusto ko siyang gulat-in. Gusto kong makita ang reaksyon niya. Pero bago pa man ako makatuk ng p***o, narinig ko ang mga boses sa loob—ang boses niya, at ang mga boses ng kaniyang mga kaibigan.

“Tapos na ba ang taya mo, Lucas?” tanong ng isa sa kanila, sabay tawa nang malakas. “Sabi mo kapag nagawa mo ‘yung babae, ikaw na ang panalo sa atin. At saka… ang panget naman niyan, pre. Makapal ang kilay, pimples everywhere, mataba pa. Paano mo nagawa?”

Napahinto ako. Ang kamay kong nakahawak sa ultrasound ay nagsimulang manginig.

“Wala akong choice eh,” sagot ng boses na kilalang-kilala ko. Ang boses ng lalaking mahal ko. “Kailangan kong manalo sa taya. ‘Yun lang naman ‘yon. Hindi ko naman talaga siya gusto. Panget nga, ‘di ba? At saka… hindi ko siya talaga nagustuhan kahit kailan. Naniwala lang agad ‘yung tanga, akala mo mahal ko siya.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Ang mundo ko ay biglang umikot. Lahat ng pagmamahal, lahat ng pag-asa, lahat ng paniniwala ko—biglang gumuho sa isang saglit. Hindi siya nagmamahal sa akin. Lahat ‘yon ay laro lang. Isang pustahan. At ako… ako ang naging premyo nila.

Dahan-dahan kong binuksan ang p***o. Napatingin silang lahat sa akin. Si Lucas—ang lalaking akala ko ay magiging ama ng anak ko—ay nanlaki ang mata nang makita ako. Sigurado akong narinig ko ang lahat.

“Zarie…” bulong niya, at dahan-dahan siyang tumayo. “Hindi ‘yan ang iniisip mo—”

“Huwag kang lumapit,” pigil ko sa kaniya, ang boses ko ay nanginginig sa halo-halong galit at sakit. Tumingin ako sa kaniya nang diretso sa mata, pinipigilan ang luhang gustong kumawala. “Panget ako, ‘di ba? Hindi mo naman talaga ako gusto. Lahat ng ‘yon… laro lang.”

“Zarie, pakinggan mo ako—”

“Hindi ko na kailangan ng paliwanag mo,” putol ko sa kaniya. “Sapat na ‘yung narinig ko. Sapat na ‘yung nalaman ko.”

Humarap ako sa kaniya nang huling beses. “Hinding-hindi ko na magpapakita sa’yo. Mula ngayon, wala ka nang kinalaman sa akin. Sana… sana masaya ka sa panalo mo.”

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Mabilis akong lumabas ng p***o, hindi lumingon kahit isang beses. Hawak ko pa rin ang ultrasound picture—ang patunay ng isang pagmamahal na akala ko ay totoo, pero naging panloloko lang pala.

Hindi niya alam. Hindi niya alam na sa loob ng tiyan ko ay may buhay na nabuo—ang patunay ng gabing akala ko ay puno ng pag-ibig, pero naging taya lang pala. At hindi ko na siya sasabihin. Hindi ko na siya hahanapin. Itatago ko ang anak ko, at babangon ako mula sa pagkawasak na ginawa niya sa akin.

Sa huling tingin ko sa gusali ng opisina niya, nangako ako sa sarili ko: Babalik ako. Hindi para sa kaniya, kundi para sa sarili ko. At kapag nagkita tayo ulit… hindi na ako ang babaeng minaliit mo.

Lumayo ako nang tuluyan, bitbit ang lihim na magbabago sa buhay ko habambuhay.

 to be continued