MasukChandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Sa sandaling iyon, mas lalo kong napatunayan na hindi lang siya isang babaeng kailangang protektahan. Isa siyang babaeng piniling lumaban, kahit nanginginig, kahit may takot. “Ang kailangan mong gawin ngayon,” mariing sabi ni Honey habang nakatingin nang diretso sa ama, “ay ingatan ang sarili mo, D
Honey“Tita Honey, we will miss you…” halos sabay-sabay na sabi ng mga bata, nakapila na parang mga mini-soldiers ready for inspection.Sa loob ng dalawang linggo kong stay dito sa hacienda, finally nakilala ko talaga kung sino at anong klase ng tao ang mga Lardizabal.Kahit sa mga bata, ramdam mo k
Kaya siguro, may kurot ng inggit sa dibdib ko.Inggit sa mga anak na kagaya ni Chanton—at kagaya ng iba pang mga taong nandito—na kahit ilang taon na ang lumipas, ay nasa tabi pa rin nila ang kanilang ina. Isang bagay iyon na kahit maging pinakamayaman pa ako sa buong mundo, kahit makuha ko pa ang l
Isang normal, happy, harmless family dinner. Kasama si Billy. Kasama ako. At walang trace ng totoong mundo namin. In short—hindi niya kailangan magpigil ngayon. Hindi niya kailangan mag-overthink sa tingin ng mga tao. At ako? Ako yung kinakabahan dahil sila… parang sobrang relax. Gusto ko tu







