LOGINMmm... Malapit nang maging toda max ang pag-amin... Please give this chapter a like and pa-comment na rin po kung ano po sa tingin niyo. Kung may extra po kayong gems ay baka pwedeng pa vote na rin. Thank you po sa patuloy na sumusuporta lalo na sa mga readers ko na nagbibigay ng gift-share.
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Chanton“Hey man, is that how much you miss your family?” biro ng isa kong comrade habang nakasandal sa higaan, pinapanood nila akong magligpit ng gamit. Tatlo sila sa barracks ngayon, all eyes on me, parang live entertainment ang pag-empake ko. “Smiles all over your face.”Napangiti lang ako habang
Bahagya siyang ngumiti, parang hindi apektado, parang mas lalo pa siyang naaliw sa pagiging palaban ko.“You won’t regret it, Ma’am Honey,” sagot niya, relaxed pero may authority. “Sanay akong makatrabaho ang mga strong personalities.”Strong personality? Ay wow, may pa-compliment pa ang loko.“Good
Four years later…ChansenEveryday with Estella is a bliss—sobrang bliss, actually. Yung tipong paggising ko pa lang sa umaga at makita ko siyang katabi ko, ramdam ko na agad yung peace na pinangarap ko lang dati. I’ve never been this happy my entire life. Hindi sa hindi ako naging masaya buong buha
Estella Napalis ang ngiti sa aking mga labi at napalitan ng pagkabigla at pagtataka nang makita ko ang lalaking pumasok sa kwarto. Nakangiti siya, pero ‘yung ngiting ‘yon, may dalang kung anong kakaibang enerhiya na hindi ko maipaliwanag. Parang may tensyon sa hangin na bigla na lang sumiksik sa pa







