The New CEO Want Me

ROSA

Humigpit ang kapit ko sa hawak kong folder habang nakatayo sa harapan ng napakalaking gusali. 

Nakatingala ako sa mataas na nitong estraktura na halos hindi ko na makita ang dulo. Puro salamin ang harapan nito at kitang-kita ko ang sarili kong repleksyon. Simpleng white polo shirts, itim na palda at ang sapatos ko na pinatahi ko pa dahil nanghihinayang akong itapon dahil puwede pa naman.

Napabuntong hininga ako dahil nga sa  kaba, pakiramdam ko tuloy napaka-ilusyunada ko dahil dito ko pa talaga gustong mag-apply.

“Sigurado ka ba rito, Rosa?” Tanong ko sa sarili ko.

Nakita ko lang ang hiring na nakapaskel habang naglalakad ako kahapon. Dahil kailangan ko ng trabaho kaya sinulat ko ang address para hindi ko makalimutan. Magbabakasakaling baka tanggapin nila ako kahit ano basta makapagtrabaho lang kung wala talaga sa posisyon na gusto ko.

Kinapalan ko nalang talaga mukha kong mag-apply dito dahil sa dami ko  ng inaplyan wala talaga.

“Bahala na,” mahina kong bulong.

Kung uurong ako ngayon, wala rin akong mapapala kaya bakit hindi ko nalang subukan wala namang mawawala.

Huminga muna ako ng malalim bago ako tuluyang pumasok sa loob para bawasan ang kabang nararamdaman ko. Natigilan ako, grabe ang lawak ng lobby.

Ang kintab ng tiles na kulay puti na sobrang linis, may malalaking chandelier sa kisame at kung sinu-sino ang naglalakad na pawang mukhang importanteng tao o mataas ang posisyon.

Lalong lumakas ang kabang naramdaman ko pakiramdam ko ay hindi ako nababagay rito. Napatingin ako sa folder na hawak ko na naglalaman ng mga dokumento ko.

Hindi puwedeng masayang ang araw o oras ko ngayon.

Lumapit ako sa receptionist desk.

“Good morning po,” nahihiyang bati ko.

Ngumiti siya. “How may I help you, miss?” Ngiti niyang sagot.

“Aa… Nakita ko po kasi yung hiring advertisement.” 

“Applicant?” 

Tumango ako.

“Yes po,” medyo kabadong sagot ko dahil piling ko sasabog ang dibdib ko.

“Please wait for a moment.”

Tumango ako at lumayo nang kaunti, habang naghihintay ay nagpalinga-linga akong tumingin sa paligid. May mga emplyedong mabilis na mga naglallakad at mga lalaking naka-amerikana.

May mga babaeng elegante ang ayos.

Lahat sila ay mukhang sanay na sanay sa ganitong kapaligiran, samantalang ako pakiramdam ko ay isa akong kuting na naligaw sa gitnan ng siyudad.

Napailing ako at Kalma Rosa. Bulong ko sa isipan ko para palakasin ang loob ko.

Muli naman akong tumingin sa paligid at napako ang atensyon ko sa elevator sa may gitna ng lobby. Maraming elevator pero doon sa gitna ako napatingin.

Napakunot noo ako nang mapansing parang may nangyayari doon banda dahil biglang natahimik. 

Ang mga emplyedo na kanina ay abala sa kani-kanilang gawain ay sabay-sabay na huminto. May ilan pang tumuwid ng tayo, habang ang iba naman ay yumuko nang bahagya. Parang may hinihintay sila.

Bumukas ang elevator sa may gitna at doon ko tuluyang natigilan, isang matangkad na lalaki ang lumabas. Naka-itim na suit at ang perpekto ng pagkakahulma sa katawan niya, ang lakas ng kaniyang dating yung tipong talagang mapapalingon ka.

Seryoso ang ekspresyon ng mukha niya at kahit hindi siya magsalita, parangam awtomatikong sumusunod ang lahat sa kaniya. Kasunod niya ang ilang mga lalaki at babae na mukhang mga executive ng kompaniya.

Hindi ko alam kung bakit pero hindi ko maalis ang tingin ko sa kaniya. Dahil para akong nakakita ng artista dahil sa kgwapuhan niya.

Pero higit pa roon, parang nakakatakot siyang lapitan na oras na magkamali ka ay tanggal ka agad sa trabaho.

Yung tipo rin na hindi tumatanggap ng paliwanag o pagtanggi. Habang naglalakad siya bigla ay siyang huminto at napahinto rin ang mga kasama niya.

Bahagyang natigilan ako at para bang may hinahanap siya. Mayamaya’y dahan-dahang niyang ibinaling ang tingi  sa direksyon ko. Bigla naman akong kinilabutan at dama ko ang pagtaas ng balahibo ko.

Diretsong nagtama ang aming mga mata. At sa isa hindi malamang dahilan ay para bang hindi na niya inalis ang tingin niya sa akin. Kaya napayuko ako ayokong isipin na sa akin talaga siya nakatingin pero dama ko.

Ngunit naramdaman kong papalapit ang kaniyang mga hakbang at dito bumilis ang tibok  ng puso ko.

Hindi naman siguro ako ang pakay niya.

Kabadong sabi ko sa isipan ko at pag-angat ko ng tingin ay halos mapaatras ako at parang tumalon ata ang puso ko sa gulat. Nasa harapan ko siya at sobrang lapit niya.

Mas lalo kong napansin kung gaano siya kagwapo, bahagyang napalunok ako at napansin ko na tumingin siya sa hawak ko na folder. Pagkatapos muli niya akong tiningnan.

“Find a new secretary now.” 

Agad na tumango ang lalaki na sinabihan niya.

“Yes sir,” 

Ngunit muli akong natigilan dahil hindi lang tingin ang ginagawa  niya ngayon dahil pinagmamasdan na niya ako mula ulo hanggang paa.

Muli na naman akong kinabahan, pagkatapos ay tumingin siya ulit sa folder na hawak ko. Bahagyang tumaas ang sulok ng labi niya.

“Hire her now.” 

Parang tumigil ang mundo ko at pakiramdam ko huminto sandali ang paghinga ko pero pinilit kong huminga ng maayos.

“A-Ako po?” Hindi makapaniwalang tanong ko.

Hindi siya sumagot ang lalaking kausap niya ang lumapit sa akin.

“Congratulations, miss.” 

Napakurap ang mata ko. “H-ha?” 

“You're hired.” Sabi pa ulit ng lalaki.

Napanganga ako, hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot. Hindi pa nga nila nakikita ang resume ko at wala pa akong interview. Hindi rin nila alam kung  qualified ba ako.

Muli kong tiningnan ang lala na ‘to at base sa itsura niya at pakikipag-usap ito ang CEO. Sigurado akong CEO siya dahil sa paraan ng pagtrato ng lahat sa kaniya. Nakatingin pa rin siya sa akin.

Muli kong nakita na bagayang gumalaw ang kaniyang labi. Parang nakangiti pero kahit ganun ay naguguluhan pa rin ako. Umalis na siya kasama ng mga kasamahan niya pero ako ito tulala at parang hinanh-hina ang tuhod ko.

Sa halip ay lalo akong kinabahan dahil pakiramdam ko tuloy hindi ako basta tinanggap sa trabaho na ito na walang dahilan at kung bakit ako pinili ng isang CEO sa loob lamang ng ilang minuto.

Hindi ko alam kung dapat  ba akong matuwa o matakot.