I'm The Mistress

XARINA AMARA SANTOS POV

Ang gabing iyon ay tila isa sa pinakamadilim na gabing hinarap ni Amara. Ang ulan ay walang tigil sa pagbuhos sa labas ng mansyon, kasabay ng malalakas na kulog na tila nagbibigay ng babala sa kung anong kapahamakan ang darating. Sa loob ng silid na dati ay puno ng init at pagmamahalan, ngayon ay nananaig ang lamig na tila tumatagos hanggang sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa.

Nakatayo si Amara sa harap ni Alexander Vance—ang lalaking inialay niya ang kanyang buong pagkatao, ang lalaking pinaniwalaan niyang siya ang kanyang tadhana. Sa loob ng tatlong taon, ibinigay niya ang lahat: ang kanyang oras, ang kanyang katapatan, ang kanyang puso, at maging ang kanyang kinabukasan. Para kay Amara, si Alexander ang kanyang mundo, ang kanyang simula at katapusan. Ngunit sa gabing iyon, unti-unti niyang nakikita ang pagguho ng mundong itinayo niya sa paniniwalang totoo ang pagmamahal ng lalaking ito.

Tumingala siya sa mukha ng lalaking mahal niya, at doon niya nakita ang kawalan ng emosyon, ang lamig na hindi pa niya naranasan noon. Hawak niya ang magkabilang kamay nito, nanginginig ang buong katawan sa takot at pananabik na baka magkamali lang siya ng dinig.

“Alexander… ano ang sinasabi mo? Hindi ko maintindihan. Bakit mo ito sinasabi? Akala ko… akala tayo pa rin?” mahina niyang tanong, basag ang boses habang ang mga luha ay walang pakundangang tumutulo sa kanyang mga pisngi.

Hinila ni Alexander ang kanyang mga kamay palayo, at ang kilos na iyon ay tila isang matalim na patalim na tumarak nang malalim sa kanyang dibdib. Tumikhim ito, iniiwasan ang kanyang mga mata na puno ng pagmamakaawa.

“Tama ang dinig mo, Amara. Wala na tayo. Matatapos na ang lahat sa pagitan natin,” mariing sagot ni Alexander, ang boses ay seryoso at walang bakas ng pag-aalinlangan.

Parang gumuho ang paligid ni Amara. Humakbang siya palapit, muling sinubukang hawakan ang braso nito, ngunit umatras pa ang lalaki na tila siya ay isang nakakahawang sakit.

“Bakit? Ano ang nagawa ko? Mahal kita, Alexander! Handa akong gawin ang lahat para sa’yo! Huwag mo akong iwan, pakiusap!” sigaw niya, ang kanyang tinig ay basag na sa matinding sakit.

Sa sandaling iyon, kinuha ni Alexander ang kanyang telepono at ipinakita sa kanya ang isang larawan. Doon ay nakita niya ang isang magandang babae, nakayakap sa bewang ng lalaking mahal niya, at nakasulat sa ibaba ang mga salitang: “Ang aking magiging asawa, Isabella.”

Tuluyang nanlaki ang mga mata ni Amara. Parang hinihigop ang kanyang hininga.

“Isabella… siya ba ang dahilan?” bulong niya, halos hindi makapaniwala.

Tumingin si Alexander sa kanya, at sa pagkakataong ito ay diretso sa kanyang mga mata ang tingin nito—malinaw, matigas, at puno ng katotohanang sasakit nang husto.

“Oo, si Isabella. Siya ang babaeng para sa akin. Siya ang mula’t sapul ang minahal ko. Ikaw… ikaw lang ang naging panandaliang aliw habang wala siya. Isang panakip-butas, Amara. Wala kang puwang sa buhay ko ngayong bumalik na siya.”

Ang mga salitang iyon ay parang kidlat na tumama sa kanyang puso. Ang tatlong taong pinagsamahan nila ay binawasan lamang ng isang salita—panakip-butas. Ang lahat ng pangako, ang lahat ng halik, ang lahat ng pagtawag nitong “mahal” ay pawang kasinungalingan lamang.

Nalugmok si Amara sa sahig, ang kanyang mga tuhod ay wala nang lakas. Hinawakan niya ang laylayan ng suot nitong damit, ang kanyang mga mata ay puno ng luha at takot na mawala ang lalaking naging sentro ng kanyang pag-iral.

“Please!!! Huwag mo itong gawin sa akin. Mahal kita, Alexander! Hindi ko kayang mabuhay na wala ka!” sigaw niya nang buong lakas ng kanyang dibdib, ang kanyang tinig ay umalingawngaw sa buong silid. “Kung may pagkukulang man ako, sabihin mo! Aayusin ko! Gagawin ko ang lahat, huwag mo lang akong itaboy!”

Ngunit nanatiling matigas ang puso ni Alexander. Inalis niya ang kamay ng dalaga sa kanyang damit at tumalikod na, tila wala siyang nararamdamang awa.

“Wala ka nang magagawa, Amara. Ang desisyon ko ay pinal. Magpakalayo ka na. Huwag mo na akong hanapin pa simula ngayon. Sa loob ng isang buwan, ikakasal na kami ni Isabella. Wala ka nang bahagi sa buhay ko.”

Hindi na lumingon pa si Alexander. Binuksan niya ang pinto at iniwan si Amara na nakalugmok sa sahig, humahagulgol sa sakit na tila dahan-dahang pumapatay sa kanya. Nang maisara ang pinto, narinig niya ang pag-alis ng sasakyan nito, habang ang ulan sa labas ay tila sumasabay sa kanyang walang katapusang pag-iyak.

Sa gabing iyon, namatay ang dating Amara—ang dalagang puno ng pagmamahal at paniniwala sa kabutihan ng tao. At sa lugar ng pusong wasak at puno ng sugat, isinilang ang isang babaeng uhaw sa katarungan, uhaw sa pagbabalik ng dangal na kinuha sa kanya.

Habang pinupunasan niya ang kanyang mga luha, unti-unting nagbago ang kanyang paningin. Ang dating lambing ay napalitan ng matinding pagnanais na bawiin ang lahat.

Kung iniwan mo ako para sa iba, Alexander… kung itinuring mo akong walang halaga…

Isang mapait na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi, habang ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom.

'pagbabayaran mo ito. At babalik ka sa akin—hindi bilang isang taong nagmamahal, kundi bilang isang taong magiging alipin ng aking kagustuhan. Dahil kung hindi ako ang babaeng pinili mo… gagawin ko ang lahat upang ako ang maging babaeng hindi mo kayang talikuran'

TO BE CONTINUE