LOGINNaku, bantayan mo yang si Lily.
MitchMalawak ang players' lounge at unti-unti nang napupuno ng mga player mula sa iba't ibang teams.May mga players na nagkukuwentuhan.May mga coaches na may hawak nang tablets at kung anu-anong notes.May ilang content creators na abala sa pagkuha ng photos at videos para sa social media pages n
ChandlerNgayong araw ang opisyal na pagbubukas ng bagong season ng Honorable. At sa totoo lang, laking pasalamat ko na Sunday ngayon.Walang pasok sa opisina, meetings o report na kailangang tapusin.Walang directors na naghihintay ng approval. Although kailangan kong silipin ang Sarina’s Hotel and
ChandlerPagpasok ko sa boardroom ay bahagya akong natigilan. Hindi dahil sa dami ng taong naroon, kundi dahil sa nakita ko.Nandoon ang halos lahat ng kapatid ko maliban kay Kuya Chase na kasalukuyang nakatira sa Bukidnon kasama ang kanyang pamilya.Nakangiti silang lahat habang nakatingin sa akin
ChandlerLumipas pa ang dalawang araw at gaya ng naging routine namin nitong mga nakaraan, magka-video call ulit kami ni Mitch habang nagla-lunch ako. Nakakatuwa dahil kahit pareho kaming abala sa kani-kaniyang mga ginagawa, parang nagawa pa rin naming humanap ng paraan para magkaroon ng oras para s
ChandlerSa totoo lang, kung tatanungin ako ilang buwan na ang nakalipas, malamang sasabihin kong isa sa pinaka-boring na bagay sa mundo ang buhay sa opisina.Kumpara sa adrenaline ng esports, sa ingay ng tournaments, at sa walang katapusang galaw sa ArmyGamers HQ, napakatahimik ng corporate environ
Chandler“Sigurado ka bang okay ka lang?”Napaangat ako ng tingin mula sa financial report na binabasa ko nang marinig ko ang tanong ni Kuya Chanden. Kanina pa niya ako tinatanong ng kung anu-anong bersyon ng parehong bagay simula nang dumating ako sa opisina niya ngayong umaga. Sa puntong ito ay ha
ChansenAng saya ng dinner namin, hindi lang dahil masarap ang pagkain, kundi dahil ramdam ko talaga na mas naging malapit kami ni Estella. At syempre, hindi lang “masaya” ang nangyari… kundi mainit din.Honestly, kinakabahan pa rin ako kapag naaalala ko yung ginawa namin. First time ko ring nag-ini
May ilang segundo pang katahimikan bago siya muling nagsalita. This time, mas malambing na. “Wow anak, talagang you're working hard on your married life, huh?” Napangiti ako, kahit walang nakakakita. “Of course. She’s my wife. And… honestly, hindi ko pa nga siya naririnig kumanta. Pero gusto ko, ba
Ano pa bang magagawa ko? Nandito na ako, kaharap ang mismong ina at Ate ni Chansen, mga taong pinakamalapit sa kanya. Hindi ako pwedeng magkamali ng kahit isang salita. Isang maling tingin, isang maling reaksyon lang, baka mabuking na ako.Kaya’t inayos ko ang pagkakaupo ko, pilit na ipinapakita na
Chansen“Hindi ko na magagawa pang patigilin si Estella ngayon,” sabi ko, ramdam ang bigat at saya sa parehong oras. “Nagsisimula na siyang gumawa ng career dito sa Pilipinas, at nakikita ko kung gaano siya kasaya.” Habang sinasabi ko iyon, parang may kakaibang ginhawa sa dibdib ko, yung pakiramdam







