MasukChandlerLumipas pa ang dalawang araw at gaya ng naging routine namin nitong mga nakaraan, magka-video call ulit kami ni Mitch habang nagla-lunch ako. Nakakatuwa dahil kahit pareho kaming abala sa kani-kaniyang mga ginagawa, parang nagawa pa rin naming humanap ng paraan para magkaroon ng oras para s
ChandlerSa totoo lang, kung tatanungin ako ilang buwan na ang nakalipas, malamang sasabihin kong isa sa pinaka-boring na bagay sa mundo ang buhay sa opisina.Kumpara sa adrenaline ng esports, sa ingay ng tournaments, at sa walang katapusang galaw sa ArmyGamers HQ, napakatahimik ng corporate environ
Chandler“Sigurado ka bang okay ka lang?”Napaangat ako ng tingin mula sa financial report na binabasa ko nang marinig ko ang tanong ni Kuya Chanden. Kanina pa niya ako tinatanong ng kung anu-anong bersyon ng parehong bagay simula nang dumating ako sa opisina niya ngayong umaga. Sa puntong ito ay ha
Nakasuot siya ng simpleng gray na shirt at jogging pants, ngunit kahit gaano siya kasimple manamit, hindi pa rin nawawala ang natural niyang presensya. Gayunpaman, mas napansin ko ang seryosong ekspresyon sa kanyang mukha kaysa sa hitsura niya.Ibinaba ko ang cellphone ko at napabuntong-hininga.“Hi
MitchPagkagaling namin sa Tagaytay ay diretso naming hinatid sina Mama at Papa pauwi sa bahay. Ayaw sana nilang magmadali kaming umalis, ngunit pareho naming alam ni Chandler na kailangan na rin naming bumalik sa HQ. Ilang araw na rin kaming halos walang inasikasong trabaho at siguradong may mga ba
"Papa," panimula niya habang nakatingin kay Papa, "nagsampa na ng kaso ang kapatid ko laban sa taong nag-frame sa inyo."Agad na nawala ang ngiti sa mga mukha namin.Napatingin kaming lahat sa kanya."Sino?" tanong ni Papa habang bahagyang umayos ng upo.Hindi agad sumagot si Chandler na para bang g
Chansen “Hijo…” mabagal na sabi ni Dad, halatang nagpo-proseso pa ng narinig. “Sinasabi mo ba na kambal sina Maui at Estella?” Halata ang disbelief sa boses niya. Alam mo ‘yung tipong gusto niyang intindihin pero ayaw pa ring paniwalaan. “Please don’t get me wrong,” dagdag niya, “pero after everyt
ChantonMedyo malayo ako sa kanila kaya hindi ko klarong makita ang expression ni Honey. Hindi ko alam kung anong itsura niya ngayon kung talagang namumula ba sa init o sa inis dahil sa akin. And for a second, napaisip ako kung itutuloy ko pa ba ang pang-aasar o hahayaan ko muna siyang huminga.Pero
Walang ni-isang kakaibang detalye ang napansin sa CCTV footage ng restaurant. Walang suspicious movements, walang taong kitang-kitang lumapit sa mesa ko, at lalong walang nakitang naghalo ng kung ano sa pagkain ko. Everything looked painfully normal, too normal, to the point na mas lalo akong kinila
Ramdam ko ang pagyakap din niya sa akin, ‘yung yakap ng isang inang matagal nang nananabik hawakan ang anak niya. Para akong bumalik sa pagiging bata, walang takot, walang alinlangan habang nakasubsob sa balikat niya. At kahit pansamantala kong naisantabi ang katotohanan kung bakit sila narito at k







