MasukMitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
May kung anong lumuwag sa dibdib ko sa sinabi niya. Hindi dahil may sagot na ako kundi dahil malinaw sa akin ngayon na hindi niya ako nilalayo sa katotohanan. Pinoprotektahan lang niya ako sa paraan na alam niya.“Hon,” tawag niya sa akin bago siya muling nagsalita. Mas mababa na ang boses niya ngay
ChantonAng reason kung bakit ko nilagyan ng camera ang loob ng bahay ni Honey ay simple lang, yun ay para mabantayan ko lahat ng kilos ng kahit na sinong bumibisita sa kanya. Para at least, aware ako sa nangyayari kapag nasa loob lang siya ng bahay niya. Pero every time na dumadalaw si Jacob, paran
Chanton Nanatiling magkahinang ang aming mga mata. Walang nagsasalita, walang gumagalaw pero ramdam ko kung gaano kabigat ang hanging namamagitan sa amin. Pigil na pigil ako. Parang anumang maling galaw ay pwedeng sumira sa sandaling ito. Saglit kong ibinaling ang tingin ko, pilit hinahanap ang ka
Honey “Bakit hindi muna tayo mag-snack? Tamang-tama, nandito rin si Chancy,” sabi ng Kuya Chanden ni Chanton habang relaxed na nakaupo sa executive sofa kung saan kami magkakaharap na. Ang effortless niya magsalita, ‘yung tipong sanay na sanay sa mayaman vibes. Ay Kuya na rin pala ang tawag ko sa k







