LOGINChandlerDahan-dahan kong minulat ang aking mga mata, kasunod non ang pagsilay ng ngiti sa aking mga labi ng makita ko ang mukha ni Mitch.Mahimbing pa rin ang tulog niya habang nakayapos sa akin.Nakadama ako ng pangangalay ng aking braso dahil magdamag siyang nakaunan doon.Inangat ko ng dahan-dah
ChandlerHindi pa rin tuluyang nawawala ang galit ko.Tahimik ang buong silid. Tanging mahinang ugong lamang ng air conditioner ang maririnig, ngunit sa kabila ng katahimikang iyon ay hindi pa rin mapakali ang isip ko.Paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko ang mga sinabi nina Mama at Papa bago kami
Si Chandler lang.At sa ngayon, sapat na iyon para maging masaya ako.Muli niya akong hinalikan at agad naman din akong tumugon.Sobrang miss namin ang isa’t-isa kaya feeling ko ay natural na sa amin ito. Matapos ang lahat ng nangyari nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko ay pareho kaming naghaha
MitchWala na akong nagawa kundi sundin si Mama, lalo na nang makita kong wala ring balak tumutol si Chandler. Sa totoo lang, hindi naman talaga ako mahirap kumbinsihin. Matapos ang lahat ng nangyari nitong mga nakaraang araw, gusto ko rin naman siyang makasama nang kami lang.Pakiramdam ko ay ilang
At base sa paraan ng paglambot ng kanyang ekspresyon nang magtagpo ang aming mga mata, alam kong pareho kami ng nararamdaman.Sa kabila ng pagod na bakas sa kanyang mukha, para bang agad ding gumaan ang pakiramdam niya nang makita ako.Talaga yata na ang isa't isa ang hinahanap namin sa pagtatapos n
Mitch“Anak, umuwi na kayo ni Chandler at ako na ang bahala dito kasama ang Papa mo.”Napatingin ako kay Mama nang marinig ko ang sinabi niya. Kanina pa niya sinusubukang kumbinsihin kaming huwag nang magpalipas ng gabi sa ospital, pero alam kong hindi iyon mangyayari nang ganoon kadali. Hindi pagka
Chanton“Hey man, is that how much you miss your family?” biro ng isa kong comrade habang nakasandal sa higaan, pinapanood nila akong magligpit ng gamit. Tatlo sila sa barracks ngayon, all eyes on me, parang live entertainment ang pag-empake ko. “Smiles all over your face.”Napangiti lang ako habang
Bahagya siyang ngumiti, parang hindi apektado, parang mas lalo pa siyang naaliw sa pagiging palaban ko.“You won’t regret it, Ma’am Honey,” sagot niya, relaxed pero may authority. “Sanay akong makatrabaho ang mga strong personalities.”Strong personality? Ay wow, may pa-compliment pa ang loko.“Good
Four years later…ChansenEveryday with Estella is a bliss—sobrang bliss, actually. Yung tipong paggising ko pa lang sa umaga at makita ko siyang katabi ko, ramdam ko na agad yung peace na pinangarap ko lang dati. I’ve never been this happy my entire life. Hindi sa hindi ako naging masaya buong buha
Estella Napalis ang ngiti sa aking mga labi at napalitan ng pagkabigla at pagtataka nang makita ko ang lalaking pumasok sa kwarto. Nakangiti siya, pero ‘yung ngiting ‘yon, may dalang kung anong kakaibang enerhiya na hindi ko maipaliwanag. Parang may tensyon sa hangin na bigla na lang sumiksik sa pa







